SOMEONE TO DREAM WITH…

loveis

Χρόνια μακριά από την πόλη και την καθημερινότητά της χάνεις την επαφή… Στην αρχή τα νέα ταξιδεύουν γρήγορα (χαρακτηριστικό της πόλη μας), σιγά σιγά όμως οι ρυθμοί της Αθήνας σε οδηγούν σε άλλα μονοπάτια, διαφορετικά…και ξαφνικά, έτσι όπως φεύγεις, ξαναγυρίζεις back to the roots.

Κι αρχίζεις να βλέπεις ξανά φίλους, που όλα αυτά τα χρόνια είχες χάσει την επαφή (τυπικά), γιατί με κάποιους η επαφή όταν είναι πραγματική δεν χάνεται ποτέ. Συζητήσεις επί συζητήσεων για να καλύψεις τον χαμένο χρόνο, ακούς παράπονα, γκρίνιες, μαθαίνεις για καβγάδες, χωρισμούς. Οι άνθρωποι έρχονται κοντά, ερωτεύονται κάνουν όνειρα στο β’πληθυντικό, αλλά κάπου στην πορεία λειτουργούν στον α’ενικό. Ξεχνούν τον έρωτα.

Έτσι είναι όλοι οι κύκλοι της ζωής. Ανοίγουν για να κλείσουν. Μόνο στην διάρκειά τους διαφέρουν. Το τέλος πάντα προδεδικασμένο. Εξελιχθήκαμε, αλλάξαμε, φτιάξαμε νέα είδη σχέσεων, τους δώσαμε και ονόματα… Friends with benefits, ελεύθερη σχέση, περίπλοκη σχέση, περίπου σχέση, φάσωμα… Στο ίδιο έργο θεατές αλλά τελικά χανόμαστε κάπου στην μετάφραση. Ο έρωτας σε έκπτωση, μη σου πω και «διάλυση τιμών».

Κι αναρωτιέμαι…ήταν πάντα τόσο περίπλοκες οι ανθρώπινες σχέσεις ή εμείς γίναμε περίπλοκοι;

Είχα διαβάσει κάπου και το βρήκα to the point, ότι οι σχέσεις στις μέρες μας είναι κάπως έτσι… Ξυπνάς από τον μεσημεριανό ύπνο και έχεις μια τρελή όρεξη για σοκολάτα γάλακτος, που δυστυχώς δεν έχεις στο ψυγείο σου γιατί αυτό σε κάνει λιγότερο ενοχική. Ντύνεσαι με ότι βρίσκεις μπροστά σου, τρέχεις στο πλησιέστερο σούπερ μάρκετ και σταματάς στο ράφι με τις σοκολάτες… Απλώνεις το χέρι να πιάσεις τη γάλακτος αλλά κάτι σε σταματά…κι αυτό δεν είναι οι ενοχές – αυτές πήγαν περίπατο όταν σαν τρελή αποφάσισες να κυνηγήσεις αυτό που τόσο κολασμένα ήθελες εκείνη την στιγμή. Στο ράφι υπάρχουν άλλες 50, με ξηρούς καρπούς, με μπισκότο, με κράκερ, με φρούτα, με κέικ, bitter ή λευκή. Ξεχνάς την γάλακτος και αρπάζεις αυτή με τα καραμελάκια που σκάνε στην γλώσσα σου και νομίζεις ότι είσαι ανάμεσα στο ρουκετοπόλεμο των δύο ενοριών του Βροντάδου στη Χίο! Πληρώνεις γρήγορα-γρήγορα και μόλις βγεις από το σουπερ μάρκετ, την ανοίγεις, δοκιμάζεις…μμμ δεν είναι άσχημη, αλλά δεν είναι η γάλακτος που ήθελες!

Ε, έτσι ακριβώς είναι και με τις σχέσεις. Στις πολλές επιλογές, τη βιασύνη να καλύψεις την ανάγκη σου, το ωραίο περιτύλιγμα…χάνεις το νόημα.

Στα απλά κρύβεται η ομορφιά. Στο κάτω-κάτω όλοι το ίδιο ψάχνουμε. Αυτόν που μας ανέχεται, που μας κάνει να γελάμε, να ονειρευόμαστε και να ζούμε το όνειρο με τα μάτια ανοιχτά, να φτιάχνεις μια ρουτίνα κοινή, που δεν μοιάζει με ρουτίνα αλλά με μια γλυκιά συνήθεια.

Η ευτυχία βρίσκεται σε απλά πράγματα. Ένα χάδι, μια αγκαλιά, μια βόλτα στην παραλία, μια γουλιά από τον ίδιο καφέ, ένα χαμόγελο, ένα φιλί, μια «καλημέρα» και μια «καληνύχτα σ’ αγαπώ»…τόσο απλά.

Κάποιον που να γουστάρει το κακομαθημένο κι εγωιστικό καθικάκι που κρύβουμε μέσα μας, που μας ανέχεται όταν ούτε οι ίδιοι δεν μας ανεχόμαστε. Κάποιον που διαβάζει την σιωπή μας και αγνοεί τις φωνές μας. Οι πιο ωραίες συζητήσεις είναι αυτές που δεν είχαν λέξεις, μόνο βλέμματα και το χαμόγελο.

Και τι ζητάμε; Κάποιον να μας αγαπάει, κάποιον να μας θυμίζει πως δεν είμαστε μόνοι.

Για να τον βρούμε όμως… πρέπει πρώτα να βρούμε κάποιον άλλο… Τον εαυτό μας!

Merry Christmas!

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ktistakis

STACCATO ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΤΙΣΤΑΚΗ

Είναι Λαρισαίος. Γέννημα-θρέμμα. Μουσικός. Μαέστρος. Διευθυντής ορχήστρας και φωνητικών συνόλων στη Λάρισα, στην Κέρκυρα, στα Τρίκαλα, στην Κοζάνη. Από τις αρχές του χρόνου έχει ξεκινήσει ...