ΤΟ ΣΚΥΛΙΣΙΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Χαρακτηριστική σκηνή από την ταινία "Η Προφητεία" (The Omen, 1976)
Χαρακτηριστική σκηνή από την ταινία «Η Προφητεία» (The Omen, 1976)

Πάνε πέντε μέρες τώρα που με έχουν φέρει εδώ. Το εδώ είναι ένα φρικτό μέρος. Είμαι σε ένα κελί, δίπλα μου ο Ίβο είναι σε ένα άλλο κελί. Παραδίπλα είναι κι άλλα κελιά, στη σειρά. Όλοι γαβγίζουν και κάνουν φασαρία. Όλοι φοβούνται, δεν ξέρω τί. Κάπου-κάπου, περνά ένας άνθρωπος και μας βάζει φαγητό και νερό. Δεν είναι ο άνθρωπός μου. Δεν έχει έρθει να μας δει. Δεν ξέρω τί να κάνω. Θα περιμένω. Άλλωστε ο χρόνος μετρά διαφορετικά για μένα.

Δεν ήταν μια συνηθισμένη μέρα. Αυτή τη φορά έπρεπε πάλι να μπούμε μέσα. Μάλλον θα έρχονταν πολλοί από την αγέλη του ανθρώπου μου και δεν είμαι σίγουρος για το τί θα κάνουμε, ούτε για το τί θα κάνουν. Ανησυχώ όταν συμβαίνει αυτό. Έρχονται τόσοι πολλοί στην περιοχή μας, πολλές οι μυρωδιές. Δεν τους βλέπω, δεν με βλέπουν. Μόνον όταν θέλει ο άνθρωπός μου τους βλέπω και με βλέπουν. Δεν μου αρέσει. Αλλά δεν μπορώ να κάνω και τίποτα. Αν δεν γίνουν σωστά οι συστάσεις μας, δεν μπορώ να καταλάβω τί θέλεις εδώ; Γιατί ήρθες; Κι αφού ήρθες γιατί ο άνθρωπός μου δεν με αφήνει να συστηθώ; Δεν είσαι μέλος της αγέλης του; Κι αν δεν είσαι, γιατί ήρθες εδώ;

Με τον Ίβο μένουμε σε άλλο μέρος από τους υπόλοιπους. Είμαστε οι δυό μας. Και οι άλλοι είναι όλοι μαζί. Με τον Ίβο τα βρίσκουμε, είναι μικρότερος και κάνει ό,τι του πω. Δεν μπορώ να ισχυριστώ το ίδιο και για τους υπόλοιπους. Συνήθως, παίζουμε όλοι μαζί στην αυλή. Κάποιες φορές, όπως αυτή τη μέρα, πρέπει να μπαίνουμε μέσα. Το βράδυ φυλάμε το σπίτι. Προειδοποιούμε όποιον περνά απέξω ότι είμαστε εδώ. Δεν θέλουμε να έρθει μέσα κάποιος που δεν είναι μέλος της αγέλης του ανθρώπου μου. Δεν ξέρω τί μπορεί να κάνει. Ξέρω μόνο ότι δουλειά μου είναι να φυλάω το σπίτι και την αυλή. Και με αυτό, δεν αστειεύομαι.

Τον μύρισα πολύ πριν έρθει κοντά. Είχαν έρθει πολλοί από την αγέλη του ανθρώπου μου και όλοι μπήκαν μέσα στο σπίτι. Μετά από λίγο, ένα από τα μέλη της αγέλης του ανθρώπου μου βγήκε στην αυλή. Τον άκουγα να περπατά πέρα-δώθε. Δεν τον έβλεπα. Ήξερα όμως ότι πλησίαζε ολοένα και πιο κοντά. Γάβγιζα δυνατά, από την ώρα που τον μύρισα. Δεν ήρθε όμως ο άνθρωπός μου να μου τον συστήσει. Αλλά κι εκείνος δεν έφευγε, μόνον ερχόταν πιο κοντά. Πιο κοντά.

Έχουμε μια πόρτα. Από κει βγαίνουμε όταν το θέλει ο άνθρωπός μας. Αν δεν θέλει να βγούμε έξω, η πόρτα δεν κουνιέται. Πώς το ξέρω; Δοκιμάζω. Αν σπρώξω με το κεφάλι μου ή το πόδι μου και κουνηθεί, τότε μπορούμε να βγούμε έξω. Αν δεν κουνιέται, δεν μπορούμε να βγούμε έξω. Είμαι περίεργος γιατί αυτός ο συγκεκριμένος από την αγέλη του ανθρώπου μου δεν είναι μαζί με όλους τους άλλους. Γιατί έρχεται προς τα εδώ; Γιατί δεν καταλαβαίνει ότι δεν θέλω να έρχεται προς τα εδώ; Γιατί δεν έρχεται ο άνθρωπός μου να βάλει τα πράγματα στη θέση τους; Δεν πρέπει να βρίσκεται εδώ.

Δοκιμάζω πάλι, πιο δυνατά αυτή τη φορά. Ξανά. Και ξανά. Ο Ίβο δεν έχει σταματήσει να γαβγίζει, όλη την ώρα. Και οι υπόλοιποι ακούγονται από το γκαράζ. Ο άνθρωπός μου ακόμη δεν έχει φανεί. Κάνει και η δική του αγέλη πολλή φασαρία. Τους ακούμε εδώ και ώρα, στο πάνω μέρος του σπιτιού. Ξαναδοκιμάζω. Η πόρτα ανοίγει και βρίσκομαι έξω. Ο Ίβο ακολουθεί ακριβώς πίσω μου. Δεν είναι σαν όλους τους άλλους της αγέλης του ανθρώπου μου. Είναι πολύ μικρόσωμος. Δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εδώ. Αρχίζει να βγάζει κάτι περίεργους ήχους, αλλά τον έχω ήδη φτάσει. Τώρα πια δεν βγάζει άλλους ήχους. Ο Ίβο με βοήθησε πολύ. Πού είναι ο άνθρωπός μου; Έκανα καλή δουλειά;

Νιώθω κάτι βαρύ στην πλάτη μου. Με χτυπάνε. Με τραβάνε. Είναι ο άνθρωπός μου κι ένας άλλος. Είναι πολύ θυμωμένοι. Όχι, δεν είναι αυτό, είναι τρομοκρατημένοι, τους μυρίζω. Κάτι δεν κάνω σωστά. Τί όμως; Γιατί φωνάζουν έτσι; Τώρα έχει βγει έξω όλη η αγέλη του ανθρώπου μου. Οι δικοί μας, στο άλλο υπόγειο, ουρλιάζουν όλοι μαζί. Τί έγινε; Δεν καταλαβαίνω τίποτα. Με λένε Μαξ. Και περιμένω εδώ και πέντε μέρες.

Το κείμενο αποτελεί μυθοπλασία. Με αφορμή το τραγικό περιστατικό στην Κοζάνη, όπου δύο σκυλιά κατασπάραξαν ένα 5χρονο παιδάκι. Που ξέφυγε από την προσοχή των δικών του, ενώ προφανώς γνώριζαν πού έχουν πάει. Που και να μην υπήρχαν σκυλιά, μιαν αυλή είναι εξαιρετικά επικίνδυνο μέρος ούτως ή άλλως για ένα πεντάχρονο παιδάκι. Που τα σκυλιά ξέφυγαν από την υποτιθέμενη σίγουρη φύλαξή τους σε κλειστό χώρο. Γιατί και να μην το ήξερε πριν, όταν έφτασαν οι καλεσμένοι του και μαζί τους ένα πεντάχρονο αγοράκι, ο ιδιοκτήτης όφειλε να διασφαλίσει πως δεν θα μπορέσει κανένα χέρι (εκτός από το δικό του) ή χεράκι να σπρώξει αυτή τη “μεταλλική δοκό”. Που όφειλε να διασφαλίσει ότι με κανέναν τρόπο, ούτε με το επαναλαμβανόμενο σπρώξιμο από την πλευρά των σκυλιών δεν θα υπήρχε περίπτωση να πέσει η δοκός. Λέγε με λουκέτο. Που μια μητέρα έχασε με τέτοιο τρόπο το παιδί της και δεν θα μπορέσει να γιορτάσει την Κυριακή. Που ένα πεντάχρονο, αγγελούδι ή διαολούδι δεν έχει σημασία, έχασε με τέτοιον τρόπο τη ζωή του την ημέρα που αναστήθηκε ο Κύριος επειδή ήταν λίγο πιο περίεργο απ’ όσο έπρεπε. Που δύο σκυλιά περιμένουν. Που δεν θα μάθουν ποτέ το τί και το γιατί -κι αυτό είναι το σκυλίσιο λάθος του ανθρώπου τους.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ