ΤΟ «ΡΟΔΟΧΡΟΥΝ ΟΝΕΙΡΟ» ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΕ ΤΗ ΧΩΡΑ

thehomeissue_valitsaklopi02

«Οι ταλαντούχοι νέοι πρέπει να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό αν επιθυμούν να προοδεύσουν». «Η Ελλάδα “τρώει” τα παιδιά της. Δεν σε αφήνει να φτάσεις ψηλά». Αντιλήψεις τις οποίες αποδεχόμαστε σχεδόν αξιωματικά, καθώς έχουν περάσει στο υποσυνείδητο των Ελλήνων. Ίσως όχι άδικα αν αναλογιστεί κανείς τα φαινόμενα ευνοιοκρατίας, οικογενειοκρατίας και ρουσφετολογίας, που σημειώνονται συχνά στο στενό οικογενειακό περιβάλλον ή ευρύτερο κοινωνικό μας περίγυρο. Αν  συνυπολογίσει μάλιστα τη δραματική αύξηση της ανεργίας, η οποία αποτελεί απόρροια της οικονομικής κρίσης που ταλανίζει τα τελευταία έξι χρόνια την Ελλάδα και εξανάγκασε σε φυγή περισσότερους από 200.000 νέους επιστήμονες, φαντάζει λογικό. Το γεγονός, ωστόσο, ότι Έλληνες δεν κατάφεραν απλώς να διεκδικήσουν μια θέση εργασίας σε πόλεις του εξωτερικού, αλλά πέτυχαν να σταδιοδρομήσουν και να ξεχωρίσουν σε διάφορους τομείς είναι αδιαμφισβήτο. Δεν είναι λίγα εκείνα τα παραδείγματα που το επιβεβαιώνουν και κάνουν το εθνικό μας «εγώ» να φουσκώνει από υπερηφάνεια. Αν αποτελούν εξαιρέσεις ή απλώς τον κανόνα, για κάποιους μπορεί να είναι μικρής ή έστω δευτερεύουσας σημασίας, για εκείνους, όμως, που αναγκάστηκαν να ξενιτευτούν, ισχύει το ίδιο;

Με μια βαλίτσα στο χέρι κι ένα αεροπορικό εισητήριο στην τσέπη εγκαταλείπουν απογοητευμένοι τα πάτρια εδάφη αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Γιατί δεν είναι μόνο η έλλειψη εργασίας και η ανασφάλεια που εξαναγκάζει χιλιάδες Έλληνες πτυχιούχους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό προκειμένου να ξεφύγουν από τα αδιέξοδα της κρίσης. Οι συγκριτικά καλύτερες εργασιακές συνθήκες, η εργασιακή σταθερότητα, καθώς και οι προοπτικές επαγγελματικής ανέλιξης φαίνεται πως αποτελούν έναν εξίσου καθοριστικό παράγοντα που θα επηρεάσει πολλούς εξ αυτών και θα τους οδηγήσει σε κάποιον τερματικό σταθμό να κάνουν check-in με προορισμό όχι άγνωστο, αλλά σίγουρα με «βάρκα την ελπίδα». Οι αριθμοί εξάλλου δεν ψεύδονται και δυστυχώς είναι αποκαρδιωτικοί, όπως αποκαρδιωτικές είναι κι οι προβλέψεις. Τα επίσημα στοιχεία καταδεικνύουν την οικονομική και κοινωνική κατάρρευση της χώρας αλλά και μιας ολόκληρης γενιάς. Τα ποσοστά της εξωτερικής μετανάστευσης παρουσίασαν αύξηση κατά 300% σε σχέση με τα προ κρίσης, η ανεργία των νέων εκτοξεύτηκε στο 50% κι ενώ το φαινόμενο παρουσιάζει τον τελευταίο χρόνο μια μικρή κάμψη, δεν δείχνει να καταλαγιάζει.

Ακόμη κι αν το νέο ξεκίνημα αποδειχθεί πως δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην ειδυλλιακή εικόνα με την οποία παρουσιάζεται συχνά η ζωή εκτός των ελληνικών συνόρων -γιατί κανένα ξεκίνημα δεν είναι εύκολο, ειδικά όταν αφήνεις πίσω σου φίλους, οικογένεια, ένα θερμό κλίμα με ακόμη θερμότερους ανθρώπους και βρίσκεσαι ξαφνικά άγνωστος μεταξύ αγνώστων- δεν φαίνεται να λειτουργεί αποτρεπτικά. Ο υψηλής ακαδημαϊκής εκπαίδευσης 30άρης Έλληνας υποχρεώνεται εκ των συνθηκών σε μετανάστευση, στερώντας τη χώρα από το πλέον δυναμικό και καταρτισμένο ανθρώπινο κεφάλαιο. Αν προσθέσει κανείς και τις 50.000 Ελλήνων που σπουδάζουν στο εξωτερικό και δεν επιθυμούν, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης), να επιστρέψουν μετά την ολοκλήρωση των σπουδών τους, αντιλαμβάνεται τις διαστάσεις που έχει λάβει η αναζήτηση εργασιακού μέλλοντος πέρα από τα στενά γεωγραφικά όρια της Ελλάδας και η «διαρροή εγκεφάλων», το κοινώς λεγόμενο «brain drain».

«Έξοδος» πριν την κρίση

unnamedΕπέλεξε το δρόμο της «φυγής», τότε που κανείς δεν φανταζόταν τις ολέθριες συνέπειες μιας οικονομικής κρίσης που επρόκειτο να ξεσπάσει στερώντας όνειρα και δυνατότητες από μια ολόκληρη γενιά που οπλίζονταν με εφόδια για να ριχτεί στον επαγγελματικό στίβο. Άδραξε βεβαίως την ευκαιρία που του παρουσιάστηκε -πιθανόν να την κυνήγησε ο ίδιος- και κατάφερε να δρομολογήσει τη ζωή του έτσι όπως τη φαντάστηκε. Δεν είναι ένα από τα λίγα παραδείγματα νέων Ελλήνων που τα κατάφεραν στο εξωτερικό, είναι ένα από τα πολλά που πέτυχαν εντός ή εκτός συνόρων. Ο Γιώργος Κριντήρας είναι ένας πολλά υποσχόμενος νέος επιστήμονας.

Τα φοιτητικά του χρόνια τον θέλουν να εγκαταλείπει το Βόλο, όπου γεννήθηκε και έζησε μέχρι την ηλικία των 18 χρόνων. Το τμήμα Μηχανολογίας του ΤΕΙ Θεσσαλίας στη Λάρισα θα αποτελέσει γι’ αυτόν την αφετηρία σε μια διαδρομή γεμάτη όνειρα και φιλοδοξίες. Έπειτα από δύο χρόνια φοίτησης στο ελληνικό τεχνολογικό ίδρυμα, νέες προοπτικές θα ξεδιπλωθούν μπροστά του. Η συμμετοχή του το 2005 στο πρόγραμμα «Erasmus» θα του εξασφαλίσει το εισιτήριο. Ανήσυχο πνεύμα, όπως λέει ο ίδιος, θα αναζητήσει περισσότερες ευκαιρίες σε επίπεδο σπουδών, ευκαιρίες που μπορεί να του προσφέρει μια χώρα όπως η Δανία. Εκεί θα ολοκληρώσει τις σπουδές που ξεκίνησε στην Ελλάδα και θα συνεχίσει το ταξίδι σε ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον. «Έψαχνα την ευκαιρία να εξελιχθώ τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά και η Δανία σαν χώρα με ενθουσίασε. Το σύστημα είναι περισσότερο μεθοδικό, πιο οργανωμένο. Αυτός είναι κι ένας από τους λόγος που δεν επιθυμώ να επιστρέψω στην Ελλάδα» μας λέει. Επόμενο σταθμό θα αποτελέσει η Ολλανδία, όπου θα συνεχίσει με αμείωτο ενδιαφέρον να εμπλουτίζει τις γνώσεις του κι ένα μεταπτυχιακό στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας θα προστεθεί στο βιογραφικό του.

Μια νέα ακαδημαϊκή και επαγγελματική -μεταγενέστερα- πορεία για εκείνον αρχίζει να διαγράφεται. «Ένιωθα ότι στην Ελλάδα δεν θα είχα τις δυνατότητες που επιθυμούσα. Η χώρα μας στερεί από τους νέους τις ευκαιρίες επαγγελματικής ανέλιξης. Δεν υπάρχει αξιοκρατία και οι προοπτικές δεν είναι μεγάλες. Αντίθετα, στο εξωτερικό υπάρχουν άνθρωποι που θα αναγνωρίσουν την αξία σου και θα σε βοηθήσουν να εξελιχθείς». Αναμφισβήτητα, βεβαίως, «οι απόφοιτοι των ελληνικών πανεπιστήμιων αναπτύσσουν γνώσεις και δεξιότητες υψηλού επιπέδου», όμως η κομματικοποίηση, η κακή οργάνωση, οι καταλήψεις, αλλά πολλές φορές και η αδιαφορία των εκπαιδευτικών, όπως υποστηρίζει, δίνουν το πλεονέκτημα στα ξένα πανεπιστημιακά ιδρύματα. «Ο χαρακτηρισμός του Έλληνα ως τεμπέλη, είναι απλά ένα στερεότυπο κι αν το ελληνικό πανεπιστήμιο προετοίμαζε σωστά τους φοιτητές του για να αντεπεξέλθουν στις πραγματικές ανάγκες της αγοράς εργασίας, πολλά από τα σημερινά προβλήματα της χώρας δεν θα υφίσταντο».

unnamed-2Σήμερα ο Γιώργος Κριντήρας, ο οποίος εργάζεται ως project manager σε εταιρεία τροφίμων, μονοπωλεί το ενδιαφέρον των ΜΜΕ της Ολλανδίας. Αφορμή αποτέλεσε το αντικείμενο της διδακτορικής του διατριβής στο τμήμα Μηχανολόγων, Ναυτιλίας και Υλικών του Πολυτεχνείου του Delft. Στο πλαίσιο της έρευνάς του κατασκεύασε μια μηχανή παραγωγής υποκατάστατου κρέατος με βάση ένα μίγμα από πρωτεΐνη σόγιας και νερό. Το συγκεκριμένο μηχάμημα αποτελείται από μια διάταξη, η οποία δίνει για πρώτη φορά τη δυνατότητα να παρασκευάζονται υποκατάστατα κρέατος με πάχος μεγαλύτερο των 10 χιλιοστών, που ήταν εφικτό μέχρι σήμερα. Επίσης, το μηχάνημα επιτρέπει την παραγωγή 7 κιλών κρέατος σε 30 λεπτά, αφήνοντας έτσι ανοιχτό το ενδεχόμενο βιομηχανικής παραγωγής αναλόγου κρέατος στο μέλλον.

Η επιτυχία ωστόσο του μηχανήματος έγκειται στο γεγονός ότι για πρώτη φορά μπορεί να αναπαραχθεί η χαρακτηριστική υφή του κρέατος, δηλαδή οι ίνες. Με αυτή την τεχνική παράγονται υποκατάστατα που προσομοιώνουν κρέας που προέρχεται από κοτόπουλο, χοιρινό και βοδινό. Δημιουργώντας ίνες μέσα στο προϊόν κατοχυρώνεται και η επιτυχία του, καθώς μέχρι στιγμής ο καταναλωτής δεν μπορεί να εκλάβει αυτή τη χαρακτηριστική υφή του κρέατος στα προϊόντα προϊόντα που διατίθενται στα σούπερ μάρκετ. Μάλιστα, όπως σημειώνει ο ερευνητής «το ενδιαφέρον των επενδυτών είναι μεγάλο σύντομα το προϊόν θα είναι διαθέσιμο προς πώληση στην αγορά των βόρειων χωρών».

unnamed-3

Κανόνας ή εξαίρεση; Η ουσία είναι πως το «ροδόχρουν όνειρο» της Ελλάδας, όπως συνήθιζε να αποκαλεί ο Ιωάννης Καποδίστριας τους νέους, έχει μεταναστεύσει κι εξακολουθεί να επιλέγει την «έξοδο» παίρνοντας μαζί του την ελπίδα. Την ελπίδα τόσο γι’ αυτούς που έμειναν πίσω παλεύοντας με τα απομεινάρια ενός συστήματος που οδήγησε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού όσο και για εκείνους που έφυγαν διεκδικώντας όσα δεν μπορούσε να τους παρέχει η πατρίδα.

 

 

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ