ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΟΡΤΑΡΙΣΜΑ (THE BIG SHORT)

Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ένας ιδιοφυής αναλυτής της Ντόιτσε Μπανκ (Κέισι Γκρόουβς) ανακαλύπτει πως η αγορά ακινήτων των ΗΠΑ, που θεωρείται ακλόνητη από τους πάντες, δεν είναι παρά μια πελώρια «φούσκα». Αποφασίζει να «στοιχηματίσει» εναντίον της και πείθει τις τράπεζες να εκδώσουν τους ειδικούς τίτλους. Καθώς περνάει ο καιρός, αυτός και διάφοροι άλλοι ντεσπεράντος της αγοράς, την πορεία των οποίων επίσης παρακολουθούμε, ανακαλύπτουν πως την εικόνα της απρόσβλητης αγοράς ακινήτων δεν την υπερασπίζονται μόνο οι αφελείς. Έχει και μεγάλα συμφέροντα που θησαυρίζουν από αυτήν και κρατικούς παράγοντες, που παραβιάζουν τον όρκο τους και λειτουργούν εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος που έχουν ταχθεί να υπηρετούν. Πραγματικά σοκαριστικό. Αλλά τα γεγονότα είναι πείσμονα: στο τέλος η αγορά ακινήτων καταρρέει σαν χάρτινος πύργος. Οι τράπεζες παύουν να δανείζουν με ευκολία «ό,τι αναπνέει», πράγμα που κλυδωνίζει την Ελλάδα και γενικά τα PIGS. Στο όνομα του ρεαλισμού, το οικονομικό βάρος της διάσωσης των τραπεζών καλούνται να το επωμιστούν οι φορολογούμενοι. Τα δημοσιονομικά των κρατών επιδεινώνονται, η ύφεση κατοχυρώνεται.

Η ταινία θέλει να λειτουργήσει σαν ένα είδος «μετα-ντοκιμαντέρ». Προσπαθεί να εξηγήσει στον ανίδεο θεατή πού οφείλεται η παγκόσμια οικονομική κρίση. Αλλά δεν το πετυχαίνει. Παρά τις έξυπνες ιδέες (έχει πλάκα η παρένθετη εμφάνιση ενός σέξι μοντέλου, ενός ζαχαροπλάστη, ενός γκρουπιέρη κ.ά που «εξηγούν» την κρίση), το μήνυμα δεν περνάει. Σιγά σιγά ο μέσος θεατής βουλιάζει στη μετάφραση. Μένει μόνο η αίσθηση πως εδώ έχουμε να κάνουμε με μια μεγάλη κομπίνα, που την πληρώνουμε εμείς οι πληβείοι. Ωραία, πάμε παρακάτω.

Τα καλά νέα: Θυμόμαστε την αισιόδοξη ατμόσφαιρα των νάιντις και τον ζίροους. Πλάκα είχε.

Τα κακά νέα: Έχουμε άγνωστες λέξεις. Είναι απίθανο πόσο αστοιχείωτος είναι ο μέσος μορφωμένος πολίτης στα οικονομικά ζητήματα, σε μια κοινωνία μάλιστα που η καρδιά και το πορτοφόλι βρίσκονται δίπλα-δίπλα. Κανείς φυσικά δεν ενοχλείται από αυτό: ούτε οι πολιτικοί, υπερασπιστές κατά τα άλλα της δημοκρατίας, ούτε οι εκπαιδευτικοί, ούτε, αλίμονο τώρα, οι καναλάρχες και οι δημοσιογράφοι. Τις σπουδαίες αποφάσεις καλό είναι να τις παίρνουν ανενόχλητα οι «ειδήμονες» (οι πρίγκιπες και οι συμβουλάτορές τους).

Θα θυμόμαστε τον Κέισι Γκρόουβς στο ρόλο του αυτιστικού τραπεζικού στελέχους. Γυρνάει ξυπόλητος στο γραφείο, κάθεται ακίνητος επί ώρες ή φλυαρεί ακατάπαυστα, παίζει ντραμς σαν λυσσασμένος, έχει παντρευτεί μέσω διαδικτυακού γραφείου συνοικεσίων μια ασιάτισσα που φυσικά τον λάτρεψε από την πρώτη του ανάρτηση, γράφει συνθήματα με χοντρούς μαρκαδόρους έξω από το γραφείο του. Κάνει τέλος πάντων ό,τι κάνουν οι μεγαλοφυΐες.

Τυράκια: Δυόμισι με τρία στα πέντε, σορτάρετε!

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Screen Shot 2016-03-15 at 13.08.26

ΑΜΥΓΔΑΛΕΛΑΙΟ… ΤΟ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟ

Σύμβολο της γυναικείας ομορφιάς για τους Kινέζους, σύμβολο υπόσχεσης στον εβραϊκό πολιτισμό, αλλά και σύμβολο της άνοιξης, της υπομονής και της ελπίδας κατά την ελληνική ...