ΤΙΠΟΤΑ ΑΣΧΟΛΙΑΣΤΟ ΣΤΙΣ 18/1/2016

mrclogo

#Εξαίρεση Είναι η πολλοστή φορά που πηγαίνω στα ΚΤΕΛ, εδώ στην Λάρισα, βιαστικός. Την πρώτη φορά, πήρα να κάνω κράτηση και μου λένε ότι δεν γίνονται στην τελευταία μια ώρα. Μα εάν, κυρία μου, δεν βιαζόμουν θα ερχόμουν νωρίτερα να αγοράσω το εισιτήριο! Την δεύτερη φορά -έχοντας κάνει κράτηση- πήγα τρέχοντας να το αγοράσω και να φύγω. Χωρίς μετρητά επάνω μου. Θέλω να πληρώσω με κάρτα. Δεν έχουν όμως μηχάνημα, παρότι η κυβέρνηση -άσχετα εάν διαφωνώ καθέτως- νομοθετεί τις αγορές με Visa. Υποχρεώνομαι σε φίλο, λοιπόν, να μου δανείσει το αντίτιμο και να του τα δώσω όταν επιστρέψω. Και σκέφτομαι ότι εάν κάποιος ταξιδεύει εβδομαδιαία για εργασία τα μισά capital controls τα αφήνει στο ταμείο! Σήμερα, δε, οδηγώ έναν φίλο στα ΚΤΕΛ να φύγει εσπευσμένα για Αθήνα. Πολύ εσπευσμένα γιατί προσωπικούς λόγους. Σταματάω το λεωφορείο την ώρα που είναι να ξεκινήσει. Ο οδηγός περιμένει και οι δυο μας τρέχουμε στον γκισέ. Όπου πανικόβλητοι συνειδητοποιούμε πως κανείς μας δεν έχει πάνω του τόσα μετρητά όσα χρειάζεται το εισιτήριο. Εξηγούμε τον πανικό, και ζητάω να αφήσω την ταυτότητά μου -την αστυνομική, μάλιστα- μαζί με ένα μέρος των χρημάτων, ώστε να επιστρέψω και να πληρώσω το υπόλοιπο αμέσως. Η κυρία στον γκισέ αρχίζει να ουρλιάζει και να λέει ότι δεν γίνεται χωρίς λεφτά. Προφανώς, κυρία μου. Τίποτα δεν γίνεται. Αλλά να υπάρχουν οι σύγχονρες και απαραίτητες εναλλακτικές ή εκείνη που πάντα ήταν μια: Η ανθρωπιά. Όπως αυτή που έδειξε η συνοδός του λεωφορείου, ανεβάζοντας τον φίλο έτσι, καθώς εκείνος δεσμεύθηκε ότι θα πληρωθεί το αντίτιμο από αυτόν που θα τον παραλάβει στην Αθήνα άμα τι αφίξει του. Δεν μ’αρέσει να γίνομαι καταγγελτικός. Αλλά έκρινα πως ήταν απαραίτητη μια εξαίρεση. Mr.C

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ