ΜΑΡΙΑ ΜΙΧΟΥ | 22/2/2016

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΠΟΤΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΓΗ

Ο μύθος ο ελληνικός θέλει τις ανεμώνες να είναι τα δάκρυα της θεάς Αφροδίτης, που κύλησαν από τα μάτια της όταν πέθανε ο Άδωνις.  

Είναι Κυριακή νωρίς το μεσημέρι και μια απρογραμμάτιστη πρόσκληση με φέρνει στους λόφους της Αμυγδαλέας, λίγα χιλιόμετρα μακριά από τη Λάρισα, στο δρόμο προς τα Τρίκαλα. Σε αυτήν την ταπεινή λοφοπλαγιά, γεμάτη ξερά χόρτα, κρύβονται ανεμώνες -και μάλιστα της ποικιλίας coronaria. Είναι η άγρια “εκδοχή” των ανεμώνων που συναντάμε στα ανθοπωλεία.

Η ανεμώνη ανήκει στη μεγάλη οικογένεια των ρανουνκουλίδων (ranunculaceae), που περιλαμβάνει τις παπαρούνες και τις νεραγκούλες -ή αλλιώς σικαϊκια, όπως τα λέμε στη θεσσαλική διάλεκτο. Υπάρχουν περί τα 150 είδη ανεμώνης σε όλον τον κόσμο. Η συγκεκριμένη ποικιλία, η στεφανωματική, καλλιεργείται εξαιτίας των χρωμάτων των λουλουδιών. Τα χρώματα μπορεί να είναι λευκό, ροζ, μοβ, μπλε, κόκκινο, δίχρωμες με άσπρο κόκκινο ή άσπρο μοβ, ενώ υπάρχουν και ενδιάμεσες αποχρώσεις. Στο λόφο της Αμυγδαλέας συναντήσαμε όλες τις πιθανές αποχρώσεις.

Ένας κορυδαλλός, με το χαρακτηριστικό λοφίο στο μικρό του κεφαλάκι, ξαφνιάζεται από την παρουσία μου και μου φωνάζει να φύγω. Κάθεται στην άκρη του ποτιστικού και με παρατηρεί.  Κάνω να πλησιάσω πιο κοντά -και φεύγει…

Η ανεμώνη ονομάστηκε έτσι, διότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι θεωρούσαν ότι το λουλούδι ανθίζει όταν φυσά. Όπως όμως για τα περισσότερα πράγματα, είχαν και έναν μύθο. Η θεά Αφροδίτη έπεσε θύμα της δικής της δύναμης, του έρωτα δηλαδή, για τα μάτια του Αδώνιδος, του πιο όμορφου νέου στη γη. Ο θεός Άρης, που ζήλεψε, έστειλε έναν άγριο κάπρο να σκοτώσει τον νεαρό θνητό στη διάρκεια ενός κυνηγιού. Η Αφροδίτη δεν πρόλαβε το κακό κι έφτασε στον αγαπημένο της την ώρα που αυτός ξεψυχούσε. Από τα δάκρυα της θεάς και το αίμα από τις πληγές στα πόδια της, καθώς έτρεχε να προλάβει, φύτρωσαν οι ανεμώνες.

Ανάμεσα στις ανεμώνες, βρήκα και λουλούδια που δεν έχω ξανασυναντήσει. Μην ξεγελιέστε, είναι μικροσκοπικά, αλλά τόσο όμορφα. Θα απευθυνθώ σε έναν ειδικό -τα καλά της τεχνολογίας, βλέπετε…

Χρώματα και …μπουκάλια. Μην τυχόν και δεν φανεί το ανθρώπινο αποτύπωμα.

Στο δρόμο της επιστροφής, ένα παράξενο αντικείμενο στη μέση του πουθενά, τραβά το βλέμμα. Είναι μια πολυθρόνα, στο έλεος των καιρών. Σκέφτομαι, λίγο κυνικά, από μέσα μου πως αυτή είναι η τύχη για όλες τις “καρέκλες” -κάποτε πέφτουν.

Λίγη έμπνευση και …voilà. Καλή εβδομάδα!