ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΟΤΑΝ Ο ΛΥΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ

ΜΑΡΙΑ ΜΙΧΟΥ | 5/4/2016

Πριν το χάραμα. Το αγρίμι μέσα μου αδημονεί. Δεν μπορώ να το συγκρατήσω άλλο. Λευτεριά. Σε λίγο, σε λίγο, σε λίγο. Ω, πόσο πολύ κρατά αυτό το λίγο. Τα φύλλα, τα κλαδιά, το χώμα, το νερό, το φως, το σύννεφο -τόσο κοντά. Σε λίγο, σε λίγο, σε λίγο. Δεν πάει αρκετά γρήγορα. Προσπαθώ. Να αρθρώσω. Λέξεις. Ευγενική. Νομίζω ότι δεν καταλαβαίνουν. Κάνω λάθος. «Ξεπλένεις το μυαλό σου», λέει η Λένα. Ξέρει.

Εξόρμηση στο δάσος, συλλογή άγριων μανιταριών του είδους hygrophorus marzuolus – «μαρτιάτικο ή μαρτούλι» και μανιταρογεύσεις την περασμένη Κυριακή, στο Νεοχώρι της Λίμνης Πλαστήρα. Εμπειρίες μοναδικές από τους Μανιταρόφιλους Θεσσαλίας. Από ανθρώπους που απολαμβάνουν τη φύση για ανθρώπους που απολαμβάνουν τη φύση. Οι “πιστοί” ξεκίνησαν από νωρίς, με σκοπό να γεμίσουν τα πνευμόνια και τα καλάθια. Οι ακόμη πιο “πιστοί” δούλεψαν τρεις-τέσσερις μέρες πριν, για να κυλήσει ομαλά η εκδήλωση.

Συναντήσεις. Στον Βοτανικό Κήπο. Είμαστε πολλοί. Είμαστε ίδιοι. Μένουμε. Περιμένουμε. Σύντομα, σύντομα, σύντομα. Νερό. Λίμνη. Επιφάνεια σαν γυαλί. Αν πάω κοντά θα δω το πραγματικό μου πρόσωπο και δεν ξέρω ποιός θα τρομάξει περισσότερο. Προσποίηση. Παράξενες ματιές. Με έχουν καταλάβει. Σε λίγο, σε λίγο, σε λίγο. Βλέπουν στο πρόσωπό μου αυτό που νιώθουν, γι΄αυτό με κοιτάζουν έτσι. Προσποίηση. Μελισσόχορτο. Ένα φυλλαράκι. Από τον Δημήτρη. Μνήμη. Ανακούφιση. Ξεκινάμε. Δεν πάει αρκετά γρήγορα. Σε λίγο, σε λίγο.

Σταυροδρόμι. Της Αρετής ή της Κακίας. Το αγρίμι ξύνει το δέρμα μου από μέσα. Αλύχτισμα. Τόσο. Κοντά. Δεν έχει σημασία ο δρόμος. Φτάνουμε. Φτάσαμε. Νερό. Χώμα. Πηλός. Χαντάκι. Μπορείς να το κάνεις. Θυμήσου. Σε θυμήθηκα. Ο λύκος. Για άλλον το λέγαμε, αλλά εσύ είσαι στ΄αλήθεια. Στο πρώτο πάτημα απογειώνομαι. Δεν είμαι σαν εσένα. Είμαι κάτι άλλο. Και έχω γυρίσει στο σπίτι μου.

Πρώτο βήμα είναι η αναγνώριση. Φυτά, δέντρα και μύκητες, όλα έχουν τη θέση τους στο οικοσύστημα. Αν έχεις επικεφαλής έναν άνθρωπο που γνωρίζει από …βοτανική, τα πράγματα γίνονται πιο απλά. Αν γνωρίζει και από μανιτάρια, τότε τα πράγματα γίνονται θεσπέσια. Μαθαίνεις να πατάς, να περπατάς, γιατί έχουν πέσει τα δέντρα, πού είναι το μονοπάτι, σε ποιανού ζωντανού το μονοπάτι βρίσκεσαι, πού θα βρεις νερό, τί θα κάνεις αν χαθείς και δεν λειτουργεί το κινητό. Εξαιρετική η δουλειά από τους ντόπιους ορειβάτες. Το μονοπάτι καθαρό και ευδιάκριτο -αδύνατο να αποπροσανατολιστείς.

Πολλά αδέλφια χάθηκαν και φέτος. Δεν άντεξαν το βάρος του χειμώνα. Κάτω από το λευκό πέπλο, άφησαν το σώμα τους να πέσει. Θα γίνει φωλιά. Θα γίνει χώμα. Θα γίνει γούβα για νερό. Καταφύγιο. Τροφή. Μύκητες. Λειχήνες. Πράσινο ημίφως. Πράσινο παντού. Λαμπερό. Διαυγές. Ζωντανό. Να διώξω από μέσα μου ότι δεν είναι ζωή. Θρόισμα. Σκιά. Δυο δέντρα πιο κάτω. Μην κρύβεσαι. Σε είδα.

Θησαυρός. Στα φύλλα. Κάτω από τα φύλλα. Το καφέ και το μαύρο. Το μαύρο σε προδίδει στο έμπειρο μάτι. Όχι το δικό μου. Μαρτιάτικα. Νόστιμα. Αυτό που μας πρόλαβε το ξέρει. Πού είσαι; Δυό δέντρα πιο πέρα, πάντα πιο πέρα. Βλέπω, αλλά δεν είμαι. Σκάβω το χώμα τρυφερά για να ξεριζώσω τον καρπό. Λυπάμαι, αλλά δεν είμαι. Σε λίγο, σε λίγο, σε λίγο.

Ξαφνικά το Σημάδι. Κόκκινο. Ξέφωτο. Ανθρώπων έργα. Και κίτρινο. Το μονοπάτι. Για να μην χαθείς. Το επιτρέπουμε. Κίτρινες και λευκές πινελιές πασχίζουν να κατακτήσουν το πράσινο. Το μωβ έχει τη μορφή του κρόκου και της ανεμώνας και του πανσέ. Μωβ και πράσινο. Ευλογία. Γαλήνη. Χορός των δέντρων. Γιοι και κόρες του δάσους. Διάλεξε. Αναπνέω αλλιώς, αλλιώτικο το φως στα μάτια μου. Τόσο κοντά, τόσο κοντά.

Τα “μαρτιάτικα” ξέρουν να κρύβονται καλά. Τόσο καλά που ακόμη κι ένα έμπειρο “μάτι” μπορεί να γελαστεί. Διαλέγουν στρώμα παχύ από φύλλα φτέρης και κρύβουν τον κορμό τους -που είναι λευκός, με μια γκρίζα υποψία- ενώ το “καπέλο” τους είναι σκούρο, σχεδόν μαύρο. Μαγειρεύονται με πολλούς τρόπους -εξαιρετικό φρικασέ. Το καλάθι γέμισε. Ήρθε η ώρα.

Πρέπει. Δεν θέλω. Επιστροφή. Το αγρίμι λούφαξε. Μέχρι την επόμενη φορά.