«ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

WP_20160226_14_55_17_Pro

«Προτιμώ χίλιες φορές να πεθάνω εδώ, στην όμορφη χώρα σας, με τόσο καλούς ανθρώπους -γιατί εδώ θα βρεθεί κάποιος να με θάψει- παρά να γυρίσω στη Συρία. Εκεί, αν πεθάνω, κανείς δεν θα με θάψει. Θα με φάνε τα σκυλιά”. Η αποφαστιστικότητα του Emad είναι συγκλονιστική. Με όποιο κόστος, θα επιχειρήσει να φτάσει και να περάσει τα ελληνικά σύνορα , με προορισμό τη Γερμανία. Αν δεν τα καταφέρει, προτιμά να πεθάνει εδώ, όπως μας εξομολογείται.

WP_20160226_14_52_54_Pro

Είναι τρεις το μεσημέρι και στον Σταθμό Εξυπηρέτησης Οχημάτων στον Ευαγγελισμό έχουν καταφθάσει τρία-τέσσερα πούλμαν που μεταφέρουν πρόσφυγες -Σύρους επί το πλείστον- από την Αθήνα προς τα σύνορα. Έτσι τουλάχιστον τους έχουν πει. Τους μοιράζονται τρόφιμα και εφόδια. Έχουν καθίσει στο χορτάρι, στο τσιμέντο για να ξεκουραστούν, άλλοι στον ίσκιο άλλοι στον ήλιο.

«Ας πεθάνω εδώ»

WP_20160226_14_51_39_ProΟ Emad είναι 46 ετών, καθηγητής αγγλικής γλώσσας και μουσικός. Βρίσκεται εδώ και πέντε μέρες στην Ελλάδα, με τα δύο του παιδιά, τον Basil, 8 ετών και τον Firas, 15 ετών. Πίσω, στη Συρία και στην πόλη Idled (Idlib) από όπου ξεκίνησε το ταξίδι του, έχει αφήσει τη σύζυγό του και την κόρη του Yara, 12 ετών. Ελπίζει να φτάσει στη Γερμανία, επειδή πιστεύει πως εκεί έχει περισσότερες ευκαιρίες -και ειρήνη, να εγκατασταθεί με τους δυο γιους του και να μπορέσει στη συνέχεια να φέρει τη γυναίκα του και την κόρη του. «Πίσω, στην πόλη μου, γίνεται εμφύλιος. Έχουν καταστραφεί τα πάντα. Σπίτια, σχολεία, νοσοκομεία. Τα πάντα», μας λέει.

Δεν χρειάστηκε πολύ καιρό για να φτάσει από τη Συρία στην Τουρκία -περίπου μια μέρα, καθώς το Idlib βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της χώρας, πολύ κοντά στα τουρκικά σύνορα. Έφτασαν στη Σμύρνη κι από εκεί πέρασαν στη Μυτιλήνη, με μια φουσκωτή βάρκα. Στη Μυτιλήνη, ναύλωσαν κατευθείαν πλοίο και λεωφορείο, ώστε να τους μεταφέρει απευθείας στα σύνορα – «δεν θέλαμε να περιφερόμαστε στους δρόμους, από ‘δω κι από ‘κει». Εδώ και μία εβδομάδα, εξακολουθεί να βρίσκεται στην Ελλάδα. «Μας είπαν ότι υπάρχουν κάποια προβλήματα στα σύνορα, με Αφγανούς και Ιρανούς. Και τους πιστεύουμε. Εκτιμώ ότι οι αστυνομικές αρχές είναι πολύ υπεύθυνες και μας έχουν βοηθήσει πολύ. Λένε κάποιοι από τους πρόσφυγες -δεν ξέρω από ποιά χώρα είναι- ότι τα παιδιά κοιμούνται στο έδαφος, ότι δεν έχουμε νερό ή ότι δεν έχουμε φαγητό. Τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια», μας λέει -και προθυμοποιείται να μας προσφέρει νερό και φαγητό. Κι επιμένει. «Εδώ στην Ελλάδα, έχουμε δεχθεί πολλή βοήθεια από τους ανθρώπους της. Έχουμε λάβει περισσότερα εφόδια απ’ όσα χρειαζόμαστε για μία εβδομάδα. Όσοι λένε ότι δεν υπάρχει βοήθεια, δεν λένε την αλήθεια. Λένε ότι δεν έχουν φαγητό για να μπορέσουν να διασχίσουν τα σύνορα πιο γρήγορα», επισημαίνει. Ρωτάμε, αν δεν καταφέρουν να φτάσουν στα σύνορα και μεταφερθούν σε κέντρο φιλοξενίας προσφύγων τί θα κάνει. «Δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά. Αλλά θα στεναχωρηθούμε πολύ», λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια. “Να γυρίσετε πίσω, δεν το σκέφτεστε;”, ρωτάμε. «Όχι, όχι. Δεν υπάρχει επιστροφή. Ή θα πεθάνουμε στο δρόμο ή θα φτάσουμε στη Γερμανία. Δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στη Συρία. Μας περιμένει βέβαιος θάνατος εκεί. Καλύτερα να πεθάνουμε στην Ελλάδα, παρά να πεθάνουμε στη Συρία, που μας περιμένουν οι λύκοι και τα σκυλιά. Στην Ελλάδα, σε τούτη την όμορφη χώρα με καλούς ανθρώπους, αν πεθάνω, είμαι σίγουρος ότι κάποιος θα βρεθεί να με θάψει. Πίσω στη Συρία, είμαι σίγουρος, αν πεθάνω, θα με φάνε τα σκυλιά».

Κι όμως, ενώ το λέει αυτό, του ζητάμε να μας μεταφέρει ένα τραγούδι από την πατρίδα του, παραδοσιακό -καθότι μουσικός. «Έγραψα το όνομά σου, πατρίδα μου, πάνω στον ήλιο που δεν δύει, γιός και περιουσία μου δεν είναι πιο πολύτιμα από σένα», βρίσκει το κουράγιο να πει…

Από το Πανεπιστήμιο της Δαμασκού

WP_20160226_14_53_41_Pro

Ο Mouead είναι 21 ετών. Σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο της Δαμασκού. Μαθηματικός. Για να μας εξηγήσει, στα αγγλικά, τί σπουδάζει γράφει στο σημειωματάριο εξισώσεις. Ταξιδεύει μαζί με μια πενταμελή, μια εξαμελή και μια ακόμη οικογένεια δύο μελών. Ο μικρότερος ταξιδιώτης, που είναι μαζί τους, είναι μόλις 8 μηνών. Μας βλέπει και βγάζει μια κραυγή χαράς, για να του δώσουμε σημασία. Από την ομάδα αυτή, μας μιλά μόνον ο νεαρός διότι είναι ο μόνος που γνωρίζει αγγλικά -αλλά κι επειδή οι υπόλοιποι είναι επιφυλακτικοί. Ο «αρχηγός» της ομάδας ταξιδεύει με πατερίτσες, έχει χάσει το ένα του πόδι. Λίγο παραδίπλα, με ένα αναπηρικό καροτσάκι ταξιδεύει ένας πιο ηλικιωμένος άνθρωπος. Όλοι τους έρχονται από τη Δαμασκό και το Idlib. Από τη Σμύρνη πέρασαν στη Σάμο, κι από κει στον Πειραιά. Θέλουν κι αυτοί να φτάσουν στη Γερμανία. Ο Mouead έχασε τον πατέρα του πριν από δύο χρόνια και τα δύο μεγαλύτερα αδέρφια του στον πόλεμο που μαίνεται στη Συρία. Η μητέρα του, έχει ήδη περάσει στη Γερμανία λίγο καιρό πριν -μαζί με τον μικρότερο αδερφό του, που είναι ακόμη μωρό. «Ελπίζω να μπορέσω να συνεχίσω τις σπουδές μου στη Γερμανία. Θα προσπαθήσω να φτάσω εκεί, με οποιοδήποτε κόστος», λέει.

Συνεχίζουν το δρόμο και τα όνειρα

Συναντάμε μια παρέα νεαρών, όλοι τους γύρω στα 20. Γελάνε και αστειεύονται μεταξύ τους. Ο Yazan, ο Yousef, ο Obada, ο Mohammad και ο Mhd Abdullah είναι Σύριοι. Μαζί τους ταξιδεύει και ο Hussam, από την πόλη Dyala, στο Ιράκ και μετακόμισαν με τον πόλεμο. Ο Hussam σπούδαζε γεωπόνος, ο Yazan άλλαζε πολλές διαφορετικές εργασίες, ο Yousef –που μιλά καλύτερα από όλους τα αγγλικά- σπούδαζε τεχνικός βιοιατρικής επιστήμης και ο Obada γερμανική φιλολογία. Όλοι τους θέλουν να πάνε στη Γερμανία, όπου ελπίζουν να βρουν δουλειές ή να συνεχίσουν τις σπουδές τους ή και τα δύο -εκτός από τον Abdullah, ο οποίος θέλει να πάει στην Ολλανδία – «είμαι παντρεμένος και στην Ολλανδία μπορείς σε ένα χρόνο να φέρεις τη σύζυγό σου, ενώ στη Γερμανία χρειάζεσαι δύο». Είναι μόλις 21 ετών.

Ο Yousef έχει 20 μέρες στο δρόμο. Αρχικά πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έμεινε για μια εβδομάδα σε φίλους του που μένουν εδώ και έξι μήνες εκεί. “Γιατί δεν έμεινες εκεί;”, ρωτάμε. «Δεν υπάρχει μέλλον εκεί. Δεν μπορείς εύκολα να βρεις δουλειά, ακόμη κι αν μάθεις τη γλώσσα. Κι αν βρεις, δεν μπορείς να ζήσεις. Δεν πληρώνεσαι όσο αξίζεις για την εργασία σου», λέει. Ταξίδεψε μέχρι τη Σμύρνη κι από κει πέρασε στη Μυτιλήνη. «Είχα ξεκινήσει να κάνω και αγγλικά, ώστε να συνεχίσω τις σπουδές μου στην Αγγλία -και γερμανικά, πριν την κρίση όλα αυτά. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, δεν μπορούσα πια να πάω να σπουδάσω εκεί. Έτσι, λοιπόν, μάλλον η Γερμανία είναι για μένα». Δεν έχει κανέναν να τον περιμένει στη Γερμανία. Και όλη του η οικογένεια στη Συρία έχει χαθεί. Δεν έχει να χάσει τίποτε άλλο…

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Φωτογραφία: Τάσος Νικολάου

ΤΑ ΔΕΙΝΑ

Φωτογραφία: Τάσος Νικολάου Γράφει η Έλσα Σαμσαρέλου   Ελλάδα, η χώρα όπου δεν έχουν τελειωμό τα δεινά. Αυτή η μικρή χώρα δεν θέλησε και θέλει ...