Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΗΓΕΤΗΣ ΤΟΥ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ (ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ)

735173_10206536079335497_5691867060067417064_n

Γράφει ο Μηνάς Κωνσταντίνου

 

Το πλοίο μόλις έφυγε από την Χίο όπου φόρτωσε εκατοντάδες ανθρώπους, ενώ νωρίτερα είχε ξεκινήσει από την Λέσβο. Ένα πλοίο γεμάτο καταγεγραμμένους πρόσφυγες, που ταξιδεύουν στον Πειραιά με σκοπό να συνεχίσουν τον ταξίδι τους για τα σύνορα της χώρας, και από εκεί στην Βόρεια Ευρώπη. Στην κουπαστή, μία παρέα Αφγανών πιτσιρικάδων γελάνε δυνατά, πειράζουν ο ένας τον άλλον, βγάζουν selfie με το Αιγαίο.

Ο Αχμέτ, ο Ντάνιελ, ο Εϊμάν, ο Ιντρίς, ο Αμέντ και ο Μπατιρχάν βλέπουν για πρώτη φορά θάλασσα. Ή καλύτερα για δεύτερη, αφού η πρώτη ήταν εκείνες οι ώρες που ταξίδεψαν με τη φουσκωτή βάρκα από τα παράλια της Τουρκίας.

Παρόλα αυτά, τα χαμόγελά τους διακρίνονται ανάμεσα σε εκατοντάδες κόσμου. Εάν η κατάσταση ήταν διαφορετική, θα μπορούσαν να μοιάζουν με μαθητές κατά τη διάρκεια της πενταήμερης εκδρομής.

Στην ερώτησή μου για την ηλικία τους δηλώνουν ενήλικοι, παρόλο που είναι προφανές πως είναι ένα-δύο χρόνια μικρότεροι από τα δεκαοκτώ. Μάλλον ο φόβος της καταγραφής, και της κράτησής τους από τις αρχές, κρατάει ακόμα.

Μου λένε πως οι γονείς όλων τους είναι πίσω στο Αφγανιστάν, αφού τα χρήματα για το μεγάλο ταξίδι δεν έφταναν για όλους. Μόνο οι δύο από αυτούς έχουν την τύχη να έχουν στο ταξίδι αυτό κάποιον θείο τους, ο οποίος πλέον είναι και θείος των υπολοίπων που ταξιδεύουν μαζί τους με προορισμό την Γερμανία.

Ο Εϊμάν και ο Ντάνιελ μιλούν καλύτερα αγγλικά από τα δικά μου. Μάλιστα, όταν ρώτησα από ποια χώρα έρχονται, μου απάντησαν «USA-United State of Afganistan» και ξέσπασαν στα γέλια. Αν και παιδιά, όλοι τους ήταν άριστοι γνώστες της κατάστασης, της Ιστορίας και των πολιτικών παιχνιδιών που παίζονται με τη χώρα τους.

Μάλιστα, όταν εντυπωσιασμένος ρώτησα πως γνωρίζουν τόσα πολλά για την Ιστορία, μου απάντησαν πως στο σχολείο την μελετούν. «Κάθε χρόνο μελετάμε την Ιστορία μίας διαφορετικής χώρας». Τέλεια, σκέφτηκα, εμείς μελετάμε κάθε χρόνο την δική μας. Των υπολοίπων δεν έχει τόση σημασία.

Μιλάμε για αρκετά λεπτά, για το Αφγανιστάν που «δεν είναι χώρα για να ζήσεις», τις συρράξεις στην περιοχή, τα συμφέροντα που συγκρούονται εκεί.

Κάποια στιγμή, ο ένας από τους υπόλοιπους που δεν μιλούσε αγγλικά, ζήτησε από τον Ντάνιελ να μου μεταφέρει πως στην Χίο, όταν μπήκαν στο ταξί, ο οδηγός τους είπε «χαίρομαι πολύ που γνωρίζω από κοντά μερικούς τρομοκράτες».

«Κοίταξέ με, είμαι τρομοκράτης; Πες μου σε παρακαλώ, βλέπεις τρομοκράτη;», με ρωτάει, για να λάβει την αρνητική μου απάντηση, προσπαθώντας να του εξηγήσω πως μερικοί άνθρωποι είναι μαλάκες σε κάθε χώρα.

«Σε παρακαλώ, πες στον κόσμο πως δεν είμαστε τρομοκράτες. Ερχόμαστε στην Ευρώπη για να ζήσουμε» μου απαντάει όταν του λέω πως είμαι δημοσιογράφος και κάνω αυτό το ταξίδι για να μάθω γι’ αυτούς και να μεταφέρω όσα έμαθα σε όσους περισσότερους μπορώ.

«Τι δουλειά θέλετε να κάνετε, τι ονειρεύεστε» τους ρώτησα λίγο πριν τους αφήσω. Οι απαντήσεις τους κινήθηκαν από λάντζα σε εστιατόρια έως ξυλουργεία.

«Εγώ είμαι ο επόμενος ηγέτης του Αφγανιστάν» μου λέει, γελώντας και τα μουστάκια του, ο Εϊμάν. «Θα στοιχημάτιζα σε αυτό», του απαντάω.

Φεύγοντας τους ρωτάω εάν είναι ευτυχισμένοι, αναγκάζοντάς τους, για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μας, να χάσουν στιγμιαία τα χαμόγελα από τα πρόσωπά τους.

«Θα είμαστε ευτυχισμένοι όταν θα είναι ειρηνικά στο Αφγανιστάν» μου είπαν και κάπου εκεί τους αποχαιρέτησα, συνεχίζοντας την περιπλάνησή μου ανάμεσα στο κατάστρωμα που είχε γεμίσει μικρά παιδάκια που έτρεχαν ασταμάτητα…

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Χαρακτηριστική σκηνή από την ταινία "Η Προφητεία" (The Omen, 1976)

ΤΟ ΣΚΥΛΙΣΙΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Χαρακτηριστική σκηνή από την ταινία «Η Προφητεία» (The Omen, 1976) Πάνε πέντε μέρες τώρα που με έχουν φέρει εδώ. Το εδώ είναι ένα φρικτό μέρος. ...