ΟΤΑΝ ΜΙΑ MOTHERBOARD ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΜΒΑΣ

WP_20160223_10_57_33_Pro

Τί συμβαίνει όταν μια εικαστικός αντικρίσει για πρώτη φορά το εσωτερικό ενός υπολογιστή; Κατ’αρχήν, ένα μικρό θαύμα -το δημιουργικό πνεύμα του καλλιτέχνη δίνει διαφορετικό βάθος και βάρος στο βλέμμα. Η motherboard παύει να είναι μητρική πλάκα, πηνία και αντιστάσεις φαντάζουν πολύτιμα πετράδια και τα μικροκυκλώματα είναι καμβάδες. Όμως η Λαρισαία Έλλη Κυριαζή, καθηγήτρια εικαστικών, δεν σταμάτησε εκεί. Κάλεσε και τους μαθητές της να μοιραστούν την έμπνευση. Στο 10ο Γυμνάσιο Λάρισας ανακύκλωση σημαίνει δημιουργία -και ο κόσμος γίνεται μεμιάς αλλιώτικος.

WP_20160223_10_42_22_Pro

Η Έλλη Κυριαζή

Τα κουμπώματα υποδοχής των περιφερειακών γίνονται πολύχρωμα σκουλαρίκια, μικροτσιπ και επεξεργαστές γίνονται δαχτυλίδια και περιδέραια. Για πολλούς, ένα πηνίο είναι απλώς ένα πηνίο, αλλά για την Έλλη Κυριαζή είναι ένα πετράδι, που θα κοσμήσει μια ακόμη δημιουργία της. Η Λαρισαία εικαστικός μίλησε στο τί ῥεῖ για τη γνωριμία της με τον κόσμο των …υπολογιστών.

«Δεν είχα ιδέα από υπολογιστές. Ήξερα μόνον ότι υπάρχει η μονάδα, το πληκτρολόγιο και η οθόνη. Όταν άνοιξα τη μονάδα και είδα τα χρώματα ξαφνιάστηκα. Φανταζόμουν πάντα ότι ήταν ένα άχαρο, γκρι πράγμα. Χρειαζόμουν εργαλεία -που δεν υπήρχαν εδώ στη Λάρισα. Μετά, έπρεπε να μάθω να ανοίγω και να ξεβιδώνω τα αντικείμενα. Έγινα η καλύτερη κατσαβιδού. Πρέπει να είμαι η μοναδική στην Ελλάδα που έχει ανοίξει floppy disk (μονάδα δισκέτας, που δεν υπάρχει πια καθώς η τεχνολογία έχει ξεπεραστεί) για να δει τί έχει μέσα.

WP_20160223_10_34_39_ProΈχω γνωρίσει όλα τα εργαστήρια τεχνικών υπολογιστών. Πηγαίνω και λέω “γειά σας, θέλω τα floppy. Έχετε;” -βρήκα τρόπο και τα ανοίγω», εξομολογείται.

Πλέον, αναγνωρίζει κάθε κομμάτι του υπολογιστή, αλλά με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο: πώς μπορεί να το χρησιμοποιήσει σε κάποια από τις κατασκευές της. «Για να αποκολλήσεις τα στοιχεία που έχει πάνω μια motherboard χρειάζεται ένα ειδικό εργαλείο σαν σεσουάρ, που μοιάζει με αυτό που έχουν οι υδραυλικοί για τους σωλήνες, αλλά με διαφορετικά watt και διαφορετική ένταση. Κάθισα δυο μέρες κι έψαξα -στο διαδίκτυο- να βρω το εργαλείο και στη συνέχεια πήγα σε ένα κατάστημα και το παρήγγειλα», επισημαίνει.

«Τί είναι αυτά;»

Οι περισσότεροι άνθρωποι, μας εξηγεί η κ.Κυριαζή, δεν αναγνωρίζουν τα υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένα τα κοσμήματα -λογικό, από τη στιγμή που συνήθως δεν ξέρουν το εσωτερικό της κεντρικής μονάδας ενός υπολογιστή, πόσο μάλλον τα μυριάδες μικροεξαρτήματά του. «Κατ’αρχάς, τα υλικά είναι μοναδικά. Πρέπει να είσαι πολύ τυχερός για να βρεις ίδιο ακριβώς αντικείμενο σε υπολογιστή μέσα. Με αποτέλεσμα, το κόσμημα να είναι μοναδικό και να έχει και καλλιτεχνική αξία. Συνήθως, οι μόνοι που αναγνωρίζουν τα υλικά είναι οι καθηγητές πληροφορικής -αυτοί είναι και οι καλύτεροι αγοραστές», αναφέρει η εικαστικός.

Μικρογλυπτά

Η αρχή, λοιπόν, έγινε πριν από πέντε χρόνια. Τότε, η κ.Κυριαζή ζήτησε από τους γονείς των παιδιών να βρουν παλιές μονάδες υπολογιστών ή κονσόλες παιχνιδιών που ήταν, πλέον, άχρηστες. Συγκεντρώθηκε ένας όγκος υλικών, ο οποίος δεν πήγε χαμένος.

WP_20160223_10_59_42_Pro«Πριν από δυο-τρία χρόνια, είχα ένα τμήμα “φωτισμένο”. Σπάνια περνάνε τέτοια τμήματα από τα σχολεία. Με αυτό το τμήμα, κάναμε πάρα πολλά πράγματα. Ένα από αυτά ήταν και τα μικρογλυπτά. Εγώ κρατούσα από τους υπολογιστές που έχω μαζέψει, ό,τι υλικό μπορούσα. Ιδίως τις χρωματιστές μητρικές πλάκες. Μια μέρα, λοιπόν, τα έφερα όλα τα υλικά και τα άπλωσα μπροστά τους. Ήταν κυρίως τα πιο ογκώδη αντικείμενα, που δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω για τα κοσμήματα. Και τους ζήτησα να διαλέξουν ο καθένας τα κομμάτια που του αρέσουν και να φτιάξουν κάτι με αυτά. Η πρώτη τους αντίδραση ήταν περίεργη – “τι μας βάζετε να κάνουμε τώρα, κυρία;”. Εγώ επέμεινα. Τους έλεγα, σκεφτείτε ένα γλυπτό, ταιριάξτε τα αντικείμενα και θα σας έρθει η εικόνα.

WP_20160223_10_56_42_ProΚι άρχισαν να συνεργάζονται μεταξύ τους, να ανταλλάσσουν αντικείμενα – “πάρε τον επεξεργαστή, δώσε μου εκείνη τη μητρική”- κι όλα αυτά, εκτός του σχολικού ωραρίου, κάτι που είναι πολύ δύσκολο. Κι ο καθένας έστησε το δικό του περιβάλλον. Πάνω σε μια motherboard, μου έφτιαξαν απίστευτα πράγματα. Μάλιστα, ειδικά για ένα γλυπτό που φτιάξαμε, πήραμε το δεύτερο βραβείο σε πανελλαδικό μαθητικό διαγωνισμό για κατασκευές με υλικά από ανακύκλωση», λέει η καθηγήτρια.

Παράδοση

WP_20160223_10_36_38_ProΚάθε καινούρια “φουρνιά” της Α’ Γυμνασίου μαθαίνει για την παράδοση του 10ου Γυμνασίου Λάρισας: ότι ανακυκλώνει, ανακυκλώνει και δημιουργεί. Και όλα αυτά εδώ και 20 χρόνια. Στο σχολείο ανακυκλώνονται τηγανέλαια, μπαταρίες, χαρτί, αλουμίνιο, ηλεκτρονικές συσκευές, ενώ συλλέγονται και καπάκια. Διοργανώνονται και bazaar με κατασκευές μαθητών, ενώ τα χρήματα που συγκεντρώνονται βοηθούν οικογένειες που το έχουν ανάγκη. Το σχολείο καλύπτει τις περιοχές του Ιπποκράτη και Παπασταύρου και η κ.Κυριαζή επισημαίνει ότι η κρίση έχει δημιουργήσει πολλά προβλήματα. «Οι γονείς χάνουν τις δουλειές τους και μαζί χάνουν και την ασφάλιση -και των παιδιών τους. Δεν μπορούν να πάνε ούτε στο γιατρό. Είναι περιοχές που συνήθως εργάζεται μόνον ένας από τους δύο γονείς, με αποτέλεσμα εάν αυτός ο ένας χάσει τη δουλειά του, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν πάρα πολύ. Γι΄αυτό και κάνουμε και συστηματική δουλειά με τη συλλογή από πλαστικά καπάκια. Έχουμε ειδικούς κάδους και ένα τεράστιο χώρο στο υπόγειο. Τους έχουμε τοποθετήσει στη ΔΕΥΑΛ, στη Σχολή Μαθητείας του ΟΑΕΔ και στο σχολείο μας. Αποφασίσαμε τα χρήματα που συγκεντρώνονται από τα καπάκια να πηγαίνουν για αγορές αναπηρικών αμαξιδίων για παιδιά που οι γονείς τους έχουν χάσει την ασφάλιση: οι ανάγκες είναι τεράστιες, διότι τα παιδιά μεγαλώνουν και δεν χωράνε στα παλιά καροτσάκια», σημειώνει η εικαστικός.

WP_20160223_10_51_49_Pro

Σε μια από τις σχολικές αίθουσες, φιγουράρει ένα έργο τέχνης. «Μαζέψαμε καπάκια, πήραμε έναν παλιό πίνακα από το υπόγειο. Τί θα σχεδιάσουμε; ρώτησα. Έναν βυθό, μου απάντησαν. Και σχεδιάσαμε έναν βυθό», λέει η Έλλη Κυριαζή.

Καλόγριες με τριαξονικό

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του σχολείου Ειδικής Αγωγής στο Βόλο, σύμφωνα με την κ.Κυριαζή. «Πριν από δύο χρόνια, περίπου, μέσω των κοινωνικών δικτύων έφτασε μια ανακοίνωση από μια καθηγήτρια, στο ένα από τα δύο σχολεία Ειδικής Αγωγής στο Βόλο, η οποία ευχόταν να μπορούσε να βρει καπάκια για να αγοράσει αμαξίδια. Είδαμε την ανακοίνωση. Πρώτο ανταποκρίθηκε το σχολείο του Πλατυκάμπου και έπειτα εμείς. Δώσαμε όλα τα καπάκια που είχαμε μαζέψει -και συμμετείχαν και πάρα πολλά άλλα σχολεία. Υπήρχε πρόβλημα, όμως, στο πώς θα μεταφερθούν, δεν μπορούσαμε να διαθέσουμε τα χρήματα ούτε για φορτηγό, ούτε για τις βενζίνες. Ε, λοιπόν, έσκασαν μύτη δύο καλόγριες από ένα μοναστήρι του Βόλου, με ένα τριαξονικό -κι έτσι έγινε η μεταφορά», καταλήγει η Έλλη Κυριαζή.

 

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Burial_syed_shujaat_ali_qadri

ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΜΙ

Ο κόσμος προχωράει προς τα εμπρός μόνον επειδή υπάρχουν εκείνοι που του αντιστέκονται. Γκαίτε Γράφει ο Απόστολος Ζιώγας*   2016 μετά Χριστόν, δηλαδή 2016 χρόνια μετά ...