ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ ΓΕΜΑΤΗ ΠΑΡΑΛΟΓΕΣ «ΚΑΡΕΚΛΕΣ»

201601182026396195

Το κουδούνι της εξώπορτας χτυπά ασταμάτητα. Οι προσκεκλημένοι του γηραιού ζεύγους που βρίσκεται απομονωμένο σε ένα νησί αρχίζουν να καταφθάνουν. Δεν τους βλέπεις αλλά είναι εκεί. Καταλαμβάνουν τις καρέκλες που αναπτύσσονται προοδευτικά στο χώρο και περιμένουν να ακούσουν. Τι να ακούσουν; Ένα μήνυμα. Ένα σπουδαίο μήνυμα για την ανθρωπότητα. Ένα μήνυμα που θα σώσει τον κόσμο ή μήπως όχι; Θέατρο του Παραλόγου θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς κι ακριβώς περί αυτού πρόκειται. Οι «Καρέκλες» του Ευγένιου Ιονέσκο, του «δημιουργού της μεταφυσικής φάρσας», όπως τον έχουν αποκαλέσει, παρουσιάζεται στο «Stage». Για το πιο δημιουργικό ίσως έργο του ρεπερτορίου μίλησε στο «τί ῥεῖ» η ηθοποιός Χρυσούλα Χρήστου, η οποία ενσαρκώνει το ρόλο της Γριάς και εξήγησε γιατί ένα έργο που με θέμα το «τίποτα» και πρώτη ύλη το «κενό» και την ανυπαρξία νοήματος παραμένεια ακόμη επίκαιρο, 100 χρόνια μετά τη συγγραφή του.

Είναι αυτό που ζούμε σήμερα «θέατρο του παραλόγου» και γιατί;                         

Το παράλογο έχει τη λογική του. Ναι, κατά κάποιο τρόπο νομίζω ότι όλες οι κοινωνίες ανά ιστορικές περιόδους βιώνουν αυτό το παράλογο. Σήμερα το βλέπουμε παγκόσμια, όχι μόνο στην Ελλάδα. Όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη: η ανισότητα μεταξύ Βορρά και Νότου, η προσφυγιά, οι πόλεμοι, η Ελλάδα που φτωχοποιείται μέρα με την ημέρα, η μοναξιά των ανθρώπων. Να ένα θέμα που πραγματεύεται ο Ιονέσκο στις «Καρέκλες». Τη μοναξιά, την ασυνεννοησία και τελικά το θάνατο.

Τι έχει, λοιπόν, να προσφέρει ο Ιονέσκο 100 χρόνια μετά με το έργο «Καρέκλες»;

12583820_991095224261455_1893121807_nΤον προβληματισμό του θεατή. Να ενεργοποιήσει τον εγκέφαλό του, τη σκέψη του. Ο Ιονέσκο δεν δίνει λύσεις με το έργο του. Σκιαγραφεί μια κοινωνία που είναι σε τέλμα κι ο θεατής αφού συλλάβει τα μηνύματα που του περνά ο συγγραφέας μπορεί να τα αλλάξει.

Ποια είναι τα δυνατά σημεία του έργου;

Ο ομιλητής, ο οποίος κάνει την ανατροπή.

Τι συμβολίζει η καρέκλα του Ιονέσκο;

Τη ματαιοδοξία, την εξουσία. Σε κάποιες ατάκες του ο Ιονέσκο σατιρίζει την αστική τάξη και την υποδούλωση αυτής.

Το μήνυμα του έργου για τη μοναξιά ποιο είναι;

Ο Ιονέσκο δεν είναι διδακτικός. Το μήνυμά του είναι ότι η κοινωνία μας αδυνατεί να συνεννοηθεί. Βλέπουμε ότι οι ήρωες του έργου δεν συνεννοούνται, αν και είναι πολλά χρόνια μαζί. Ο καθένας λέει τα δικά του. Αντιλαμβάνονται διαφορετικά την πραγματικότητα.

Ποιος φταίει που τελικά το ζευγάρι των ηλικιωμένων μένει μόνο του;

Αυτό το έργο δεν είναι ψυχογράφημα. Οι ήρωες είναι σύμβολα. Δεν εξελίσσεται η πορεία τους, η ψυχολογία τους. Είναι άνθρωποι σύμβολα, οπότε δεν ξέρουμε πόσα χρόνια έζησαν, πόσο χρονών είναι, αν λένε ψέματα, αν ισχύουν αυτά που λένε ή όχι.

Για ποιο λόγο επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο;

12583820_991095224261455_1893121807_nΓια την ασυνεννοησία μεταξύ των ανθρώπων τόσο σε προσωπικό, σε κοινωνικό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο.

Μέσα από το δικό σας το ρόλο τι είναι αυτό που πρέπει να αλλάξει για να φύγουμε από τέλμα;

Θα έλεγα κάτι πολύ απαισιόδοξο που είναι παράδοξο με την αισιοδοξία μου. Θα έλεγα η ανθρωπότητα, αυτή η μάστιγα. Παρόλα αυτά, η ανθρωπότητα έχει κάνει και βήματα προς τα εμπρός, απλώς τώρα ζούμε σε μια εποχή που πάμε προς τα πίσω. Πιστεύω, όμως, ότι κάτι θα αλλάξει. Πρέπει να αλλάξει κάτι για τη νέα γενιά. Δεν γίνεται να συνεχίσουμε έτσι. Πιστεύω ότι ο αισχρός καπιταλισμός που περνάμε τώρα, ο νεοφιλελεύθερος, κάπου έχει φτάσει στα όριά του. Δεν είναι ο κλασικός καπιταλισμός που ξέρουμε. Αυτό θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι το τέλμα που πραγματεύεται ο Ιονέσκο: Η πολιτική. Η πολιτική είναι η ζωή μας. Βλέπουμε παντού καταθλιπτικούς ανθρώπους, όχι με την έννοια της ψυχιατρικής. Ο άνθρωπος αν δεν αντικρύζει το μέλλον με αισιοδοξία, δεν μπορεί να προχωρήσει. Θέλω να υπάρχει μια χαραμάδα αισιοδοξίας κι όλοι εμείς πρέπει να ξεσηκωθούμε. Να μην είμαστε απαθείς σε όσα συμβαίνουν.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Συνεργάζομαι για δεύτερη χρονιά με την Ερασιτεχνική Θεατρική Σκηνή «Ανδρέας Τσατσαρής». Πέρυσι σκηνοθέτησα την παράσταση «Ποντικοπαγίδα» και φέτος σκηνοθετώ το έργο του Λουίτζι Πιραντέλλο «Έτσι είναι (αν έτσι νομίζετε)». Έχω κάνει επίσης μια ταινία με το Δημήτρη Δημητρούλια, η οποία πραγματεύεται το μύθο των Ατρειδών.

 

Συντελεστές: σκηνοθεσία Άκυς Μητσούλης, μετάφραση Πατρούλα Χριστοδούλου, μουσική Βιργινία Καραγιώργου, φώτα και ήχο Δώρα Παπαδούλη, μακιγιάζ Παρασκευή Μπασιούκα. Στο ρόλο της Γριάς η Χρυσούλα Χρήστου και του Γέρου ο Γιάννης Χαρισμαΐδης.

Παραστάσεις: Κυριακή 31 Ιανουαρίου, Δευτέρα 1 και Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2016 στο Stage (Ήρας και Φιλίππου) στις 9 το βράδυ.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Screen Shot 2016-02-08 at 11.40.32

ΤΙ ΡΕΙ ΣΤΑ ΝΕΑ TRENDS ΤΩΝ ΟΙΚΩΝ ΜΟΔΑΣ

Η παροιμία λέει… «ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει», γι αυτό αν πιστέυετε ότι είναι πολύ νωρίς να μιλήσουμε για την ανοιξιάτικη αλλά ...