ΜΑΘΑΙΝΩ ΝΑ ΖΩ

0001-121996209

Η ψυχή του κάθενός μας είναι σαν ένας κήπος χωρισμένος σε δύο μέρη. Στο μισό φυτρώνουν αγκάθια, στο άλλο μισό λουλούδια…κι έχουμε μια δεξαμενή νερού (τις δυνάμεις της ψυχής μας), με δύο βρύσες και δύο αυλάκια. Η μια κατευθύνει το νερό στα αγκάθια και η άλλη στα λουλούδια… Κάθε φορά όμως μπορώ ν’ανοίξω μόνο μια βρύση…Αφήνω απότιστα τα αγκάθια και ποτίζω κάθε φορά τα λουλούδια…κι αυτά ανθίζουν.

Κι όταν η ψυχή μου μιλά, εγώ σιωπώ… για να την ακούσω, γιατί η φωνή της είναι ψίθυρος για να μην ενοχλεί την επιθυμία…

Και προχωράω κουβαλόντας ένα σωρό εκπλήξεις, ανατροπές, αλλαγές, στιγμές και συναισθήματα.

Μαθαίνω να δέχομαι την κάθε στιγμή και το κάθε συναίσθημα αβίαστα.

Μα πάνω απ’ όλα μαθαίνω στον εαυτό μου να ζει.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ