ΛΑΡΙΣΑΙΟΙ ΓΥΡΝΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ

μαυροβουνιο

Είναι το αίσθημα ελευθερίας που σου παρέχει. Είναι η άμεση επαφή σου με τη φύση. Κάνεις ταξίδι και το βιώνεις εντελώς διαφορετικά απ’ ότι με ένα αυτοκίνητο. Ανεβαίνεις στη μηχανή και όπως λένε κι ίδιοι «ξεχνάς να κατέβεις». Οι μοτοσικλετιστές είναι άνθρωποι που με παρέα λίγους καλούς φίλους ξεκινούν ένα ταξίδι με σκοπό να γνωρίσουν κάτι άλλο, διαφορετικό, μακρυά από την πεζή καθημερινότητα. Πολλές φορές γυρίζοντας διάφορες περιοχές βλέπουν τη νοοτροπία των ανθρώπων, τα ήθη και τα έθιμα ή ανακαλύπτουν τις κοινές τους ρίζες. Αυτά είναι και τα ταξίδια που μένουν χαραγμένα στην μνήμη τους, καθώς κουβαλούν έντονες αναμνήσεις. Τέσσερις Λαρισαίοι μοτοσυκλετιστές μιλούν στο tirei.gr για τα δικά τους ταξίδια. Τα ταξίδια αυτά που είναι μόνο ένα κομμάτι από τις ταξιδιωτικές τους εμπειρίες, καθώς σίγουρα θα ακολουθήσουν και άλλα.

Τενεδος: Τα απομεινάρια του Ελληνισμού και το «Bar Larissa»!

Ο Λαρισαίος δικηγόρος Νίκος Νάνος μαζί με το φίλο του Κώστα Βαλάση, ο οποίος είναι Λαρισαίος ελεύθερος επαγγελματίας και άλλους τρεις στην παρέα, ξεκίνησαν να πάνε με τις μηχανές τους στη μαρτυρική Τένεδο, το νησί που ανήκει στην Τουρκία και σήμερα αριθμεί μόλις 12 Έλληνες κατοίκους.

Το ταξίδι πραγματοποιήθηκε την Άνοιξη του 2009. Η παρέα έπρεπε να φτάσει σε ένα επίνειο απέναντι από τα τουρκικά παράλια και κοντά στην αρχαία Τροία, για να πάνε στο μικρό νησί της Τενέδου, με ακτίνα μόλις 13 χιλιομέτρων. Διέσχισαν τη χερσόνησο της Καλλίπολης και πέρασαν από τις ακτές της Μικράς Ασίας. Με μια «παντόφλα» πέρασαν στο Τσανακκαλέ. «Ήταν μια πόλη με πολλή σκόνη, καθώς γίνονταν πολλά έργα. Δεν θύμιζε ευρωπαϊκό έδαφος. Είχε την εικόνα της πόλης που στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο επιτέθηκαν οι σύμμαχοι στη Τουρκία. Αυτό μαρτυρούν τα κανόνια που υπάρχουν εκεί μέχρι σήμερα» θυμάται ο Κώστας Βαλάσης. Εκεί κοντά ήταν και ο αρχαιολογικός τόπος της Τροίας και βέβαια η παρέα δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. «Μέσα στο χώρο υπήρχε ένα ξύλινο ομοίωμα του δούρειου ίππου, μεγάλων διαστάσεων το οποίο μας εντυπωσίασε» περιγράφει ο Νίκος Νάνος. Ταξιδεύοντας στους στενούς δρόμους των παραλίων συνάντησαν πινακίδα που έγραφε «Bar Larissa»! «Bar Larissa στο πουθενά (γέλια)! Σταματήσαμε για να βγάλουμε φωτογραφία. Το μαγαζί δεν δούλευε, καθώς ήταν πρωί ακόμη» θυμάται. Επίσης επισκέφτηκαν και την αρχαία Άσσο. “Εκεί έβλεπες απέναντι την Μυτιλήνη. Θύμιζε κάτι από το Σούνιο. Κάτω από την πόλη είχε ένα παραδοσιακό λιμανάκι που απολαύσαμε ρακί και θαλασσινά » περιγράφουν οι δύο φίλοι. Όμως η βενζίνη τελείωσε και έπρεπε να βγάλουν χρήματα από τα ATM, τα οποία είχαν ουρές, καθώς η Τουρκία είχε ΔΝΤ και capital controls!

Το πλοίο φτάνει στη Τένεδο και η πρώτη εικόνα τους από το νησί είναι πως Ισλαμισμός και Χριστιανισμός είναι στο… ίδιο επίπεδο. «Βλέπουμε το καμπαναριό της εκκλησίας και το μιναρές που είναι ακριβώς στο ίδιο ύψος. Το λιμάνι είχε ελληνικό χρώμα, σαν να είσαι σε ένα ελληνικό νησί ως αρχιτεκτονική» θυμάται ο Νίκος Νάνος. Καθίσαν σε μια ταβέρνα και μόλις οι λιγοστοί κάτοικοι άκουσαν ελληνικά, τους πλησίασαν. » Μας μίλησε ένας ηλικιωμένος κύριος, ο μπάρμπα Συμεών, ο προύχοντας του νησιού. Μας κάλεσε στο τραπέζι του και μας κέρασε ψάρια. Μας έφερε και κάτι τεράστια κρεμμύδια, τα οποία δοκιμάσαμε και ήταν πραγματικά πεντανόστιμα. Το δώρο που τους πήγαμε εμείς -κάτι που το ξέραμε- ήταν ελληνικός καφές” περιγράφουν οι δύο συνταξιδιώτες. Μια ηλικιωμένη κάτοικος άνοιξε την ιστορική εκκλησία της πόλης, στην οποία ήταν καντηλανάφτισσα. «Μου έκανε εντύπωση όταν μας είπε πως το καμπαναριό είχε πέσει και το αναστήλωσε ο Ερνογάν. Ένας Έλληνας δεν βρέθηκε…» περιγράφει. Οι λιγοστοί κάτοικοι πραγματικά άνοιξαν τα σπίτια τους στους ταξιδιώτες των δύο τροχών και τους φέρθηκαν με την γνωστή ελληνική ζεστασιά. «Αισθανθήκαμε δέος, όταν μας άνοιξαν την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής που ήταν βεβηλωμένη. Εκεί γινόταν όλα τα πανηγύρια παλαιότερα» λέει ο Κώστας Βαλάσης.

Βοσνία: Ο πόλεμος σκοτείνιαζε το βλέμμα τους

Ο Λαρισαίος δικηγόρος Φώτης Αστερίου μαζί με μια καλή παρέα μοτοσικλετιστών επισκέφτηκε την πανέμορφη Βοσνία. Μια χώρα που πριν από περίπου 20 χρόνια βγήκε λαβωμένη από τον πόλεμο της τότε Γιουγκοσλαβίας. «Οι λόγοι που την επισκέφτηκα είναι δύο: η ομορφιά της, καθώς έχει υπέροχες λίμνες, ποτάμια και υπέροχα δάση. Όμως από την πρώτη στιγμή που μπήκα σε αυτή τη χώρα μέχρι που την άφησα, συναντούσα έντονα τα σημάδια του πολέμου», περιγράφει ο 42χρονος μοτοσικλετιστής,  που επισκέφτηκε την περιοχή τρεις φορές εντυπωσιασμένος από το φυσικό της κάλος. Ίδια εικόνα και στο Σαράγεβο, μια πανέμορφη πόλη που είχε την λάμψη των Ολυμπιακών Αγώνων του 1984.

Η Βοσνία είναι μια χώρα με πλούσια φυσική ομορφιά που σε εντυπωσιάζει. Το ταξίδι έγινε το 2013 και η παρέα των μοτοσικλετιστών επισκέφτηκε το Μόσταρ. Είναι μια πόλη που την περίοδο του εμφυλίου πολέμου είχε ισοπεδωθεί. Ήταν πόλη προστατευόμενη από την Unesco και βρισκόταν στο δρόμο του κρασιού από την ανατολή προς την δύση. Το χαρακτηριστικό γεφύρι της πόλης που ένωνε τις δύο πλευρές της είχε ανατιναχθεί από τους Κροάτες. Σήμερα έχει φτιαχτεί από την αρχή. «Aυτό που μου έχει μείνει είναι ότι όπου γύριζες το μάτι σου έβλεπες πυροβολημένα κτίρια. Δεν μιλάμε μόνο για σφαίρες, αλλά τρύπες από οβίδες και βλήματα πυροβολικού. Σήμερα οι τρύπες έκλεισαν και τα κτίρια κατοικούνται!» μας λέει. Άλλωστε, η καταστροφή ήταν τόσο μεγάλη που ήταν δύσκολο η χώρα να αποκατασταθεί πλήρως σε αυτό το διάστημα. Φαίνεται πως προτεραιότητα ήταν η δημόσιοι δρόμοι και τα δημόσια κτίρια.

Όμως τα σημάδια του πολέμου δεν έμειναν μόνο στα κτίρια, αλλά και στις ψυχές των ανθρώπων που  ακόμη προσπαθούν  να θάψουν τις τραγικές τους αναμνήσεις. Ο Φώτης Αστερίου θυμάται τρία περιστατικά που τον σημάδεψαν. Είχε πάει να φάει σε μια ταβέρνα της περιοχής η εξαμελής ομάδα των ταξιδιωτών . «Οι Βόσνιοι είναι φιλικοί προς τους Έλληνες. Η ιδιοκτήτρια ήταν ιδιαίτερα φιλική μαζί μας. Στο τέλος βγάλαμε και μια αναμνηστική φωτογραφία και κάποιος από την παρέα μην υπολογίζοντας σωστά, τη ρώτησε τι θυμάται από τον πόλεμο. Ξαφνικά άλλαξε η διάθεσή της, σκοτείνιασε! Μιλούσε έντονα και μας ρώτησε για πιο λόγο εμείς της κάνουμε αυτή τη ερώτηση» περιγράφει. Την επόμενη χρονιά που ξαναπήγε στο Μόσταρ, στο ιστορικό γεφύρι βρήκε έναν μικροπωλητή που πουλούσε αναμνηστικά φτιαγμένα από σφαίρες. «Όταν τον ρώτησα για τον πόλεμο σοβάρεψε και μου ψέλλισε: αυτά ήταν δύσκολα χρόνια» θυμάται. Όμως υπήρχαν και οι άνθρωποι που μετά από έναν πόλεμο ήθελαν να προχωρήσουν. Ένας δάσκαλος, που δούλευε εκεί σαν μικροπωλητής, μιλώντας για τον πόλεμο στο Λαρισαίο ταξιδιώτη,του είπε: «Από όλα αυτά που ζήσαμε, εγώ κρατώ μόνο τα καλά. Γιατί αν δεν κρατήσω τα καλά δεν μπορώ να συνεχίσω τη ζωή μου!».

Σικελία: Από την Αίτνα στα Μέγαρα!

Ο Λαρισαίος μηχανικός Γιάννης Θανόπουλος έχει κάνει αρκετά ταξίδια με τη μηχανή του. Όμως ο γύρος της Σικελίας είναι κάτι που θα του μείνει αξέχαστη ως εμπειρία. Χρειάστηκε περίπου 10 ημέρες για να γυρίσει το πανέμορφο νησί με τις ιδιαίτερες ομορφιές. «Με τη μηχανή είναι μια άλλη οπτική. Έχεις την δυνατότητα να μπεις σε δρόμους, στην ενδοχώρα, εκεί που ανακαλύπτεις χωριά που δεν είναι πολυσύχναστα. Άλλωστε το φυσικό περιβάλλον της Σικελίας είναι μοναδικό» μας λέει.

Το ταξίδι πραγματοποιήθηκε το 2001. Ένα από τα εντυπωσιακά σημεία του ταξιδιού ήταν η ανάβαση στην Αίτνα. «Θυμάμαι όταν πήγαμε εκεί, η Αίτνα ήταν ενεργή, ήταν σε έξαρση. Έβγαζε λάβα. Η εικόνα ήταν εντυπωσιακή. Η λάβα είχε σκεπάσει ένα καταφύγιο και το είχε εξαφανίσει. Ο κόσμος ανέβαινε να δει το φαινόμενο. Με τη μηχανή αυτές οι στροφές ήταν αξέχαστες. Καταπληκτική διαδρομή να ανεβαίνεις αυτό το βουνό» θυμάται. Το τοπίο είναι πραγματικά εντυπωσιακό καθώς στους πρόποδες υπάρχουν πολλά μικρά χωριουδάκια. Πολύ εντυπωσιακοί ήταν και οι αρχαιολογικοί χώροι, όπως οι Συρακούσσες και το αρχαίο θέατρο της περιοχής. Οι Ναοί είχαν ένα κοκκινωπό χρώμα, καθώς ήταν φτιαγμένοι από ένα ντόπιο πέτρωμα, χωρίς τη χρήση μαρμάρου. Όμως από εκεί δεν μπορούσε να λείπει το ελληνικό στοιχείο. Πολλά μέρη είχαν ελληνικά ονόματα. «Συναντήσαμε περιοχές που είχαν διάφορα ονόματα: Μέγαρα, Ιτέα. Οι Μεγαρείς άλλωστε, είχαν αποικίσει την περιοχή. Ήταν η εποχή της πτώσης των δίδυμων πύργων και ο κόσμος πραγματικά ήταν σφιγμένος» περιγράφει.

Το 2004 ο Γιάννης Θανόπουλος μαζί με φίλους μοτοσυκλετιστές πήγε και στην Τουρκία. Ιδιαίτερη εντύπωση στην ομάδα έκαναν οι λαξευτοί τάφοι στη Λυκία, στη Νότια Τουρκία.

Οι Λύκιοι παραμένουν ένας από τους πιο αινιγματικούς λαούς της αρχαιότητας, επειδή δεν υπάρχουν πολλά διασωθέντα γραπτά μνημεία του πολιτισμού τους. Από τα λίγα όμως που έχουν διασωθεί, συμπεραίνουμε ότι πρόκειται για έναν ιδιαίτερο πολιτισμό. Υπάρχουν πάνω από 20 περιοχές με τάφους ξεχωριστής αρχιτεκτονικής, λαξευμένους σε βράχους. Το εσωτερικό της Τουρκίας προς το νότο κρύβει ομορφιές. «Εκεί συναντάς δρόμους που είναι ότι πρέπει για μηχανή, χωρίς μεγάλη κυκλοφορία και επισκεψιμότητα», μας λέει. Ήταν η εποχή του Euro όπου Έλληνες και Τούρκοι έβλεπαν σε μια οθόνη μαζί την Εθνική μας ομάδα να προχωρά στην κατάκτηση του τροπαίου. » Οι Τούρκοι στο ταξίδι μας βοήθησαν. Ήταν πάρα πολύ φιλικοί, αλλά στην ενδοχώρα ήταν ακόμη πιο απλοί» καταλήγει.


Διαβάστε το δεύτερο μέρος των ιστοριών Λαρισαίων μηχανόβιων


 

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

sundayguide

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ;

Κυριακή σήμερα και στην πόλη μπορούμε να κάνουμε check in:   17:00 – Το Δίκτυο Οινοποιών Θεσσαλίας σας προσφέρει ένα ποτήρι κρασί στον Μύλο του ...