ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΑΖΟΥΡΑΣ: Ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΝΑ ΠΕΤΑ

vazouras 2

Αν θες να ζήσεις, θα κατέβεις αυτή τη στιγμή κάτω και θα κάνεις ό,τι κάνουν οι άλλοι. Αλλιώς, να σου ανοίξω το παράθυρο, να σε διευκολύνω”. Στα τέλη του 1989, σε ένα κέντρο αποκατάστασης της Αμερικής, ο Κωνσταντίνος Βαζούρας, έχοντας χάσει τα κάτω άκρα του, παλεύει για να μη χάσει και το μυαλό του. Η αμείλικτη στάση του θεραπευτή του -και τα λόγια που του είπε τότε- λειτουργεί καταλυτικά για τον Έλληνα αθλητή και πρωταθλητή. Εκείνη την ημέρα, ο Κωνσταντίνος Βαζούρας αρχίζει τη δεύτερη ζωή του. Ανεβασμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο παίζει μπάσκετ, μαθαίνει χορό, αρχίζει το τέννις -κολλάει με το τέννις- και ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο, συμμετέχει στην Παραολυμπιάδα του 2004 και παίζει τέννις με τον Αγκάσι, στα κορτ του Ρολάν Γκαρός.

olympus_open_sΜε αφορμή την ανοιχτή εκδήλωση, που θα γίνει αύριο, Τετάρτη 11 Μαϊου, στις 7 το απόγευμα στην Κεντρική Πλατεία της Λάρισας, για την παρουσίαση του Olympus Open 2016 Wheelchair Tennis, που θα γίνει τον Σεπτέμβριο στη Λάρισα, ο Κωνσταντίνος Βαζούρας δέχθηκε να μιλήσει στο tirei.gr για τη ζωή και τις εμπειρίες του, αλλά και για την μεγάλη του συνεισφορά στον αθλητισμό και στην κοινότητα των ανθρώπων -ειδικά των παιδιών- με κινητικές αναπηρίες. Ο ίδιος δεν θέλει “του κισσού το πλάνο ψήλωμα”, δηλαδή τα βραβεία και τους επαίνους. “Μη μου δίνεις βραβείο. Μπορείς να κάνεις κάτι απτό; Μπορείς να οργανώσεις και να διοργανώσεις κάτι που θα μεταδώσει ήθος και αξίες, παιδεία; Μπορείς να σταματήσεις τους άλλους από το να παρκάρουν πάνω σε ράμπες αναπήρων; Μπορείς να στηρίξεις κι άλλες πρωτοβουλίες σαν τη δική μου; Αυτά έχουν σημασία”, υποστηρίζει.

Είμαι αμείλικτος για τα θέλω μου”

Ηvazouras 3 ιστορία λέει ότι ο Κωνσταντίνος Βαζούρας ακρωτηριάστηκε σε εργατικό ατύχημα, εργαζόμενος σε πλοίο του εμπορικού ναυτικού, τον Αύγουστο του 1989. Ήταν, εκτός από ναυτικός, και πρωταθλητής πυγμαχίας. Όταν αποφάσισε, πραγματικά, αντιμετώπισε τη ζωή του το ίδιο αμείλικτα με αυτό που του συνέβη: έκοψε δεσμούς, έφτιαξε καινούριους δεσμούς και προχώρησε πολλά βήματα παραπέρα. “Είμαι αμείλικτος για τα θέλω μου. Και τα δικαιώματά μου δεν τα επαιτώ, τα απαιτώ”. Αρχικά ασχολήθηκε με το μπάσκετ, στη συνέχεια με τον χορό και το 1999 ήρθε σε επαφή με το τέννις. “Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τί σημαίνει για μένα το τέννις, ποιά είναι η σχέση μου με το τέννις. Σε τούτη τη ζωή, τίποτα δε σου χαρίζεται. Και με κάθε χτύπημα της ρακέτας, κάθε φορά που χτυπάω το μπαλάκι βάζω στόχο. Κάθε φορά, ξέρω ότι μπορώ και καλύτερα, ξανά και ξανά”.

Αυτά τα αμείλικτα “θέλω” έχουν οδηγήσει τον Κωνσταντίνο Βαζούρα σε πολλές διαδρομές, εντός και εκτός Ελλάδος, με το ειδικά διαμορφωμένο αυτοκίνητό του, είτε για λόγους επαγγλεματικούς-αθλητικούς, είτε για αναψυχή. “Έχω ταξιδέψει στη Ρωσία, την Τουρκία, την Ισπανία, την Ιταλία, την Αγγλία, στα Βαλκάνια. Σε αεροπλάνο δεν μπαίνω”, λέει.

«Τα παιδιά με εμπιστεύονται»

vazouras 4Στη Λάρισα ήρθε το 2004, τόπο καταγωγής της γυναίκας του Τζένης Ράπτη, αθλήτρια του αγωνιστικού χορού με αναπηρικό αμαξίδιο. Ο ίδιος κατάγεται από το Μέτσοβο. “Ήθελα και θέλω να προσφέρω στον τόπο μου και στην παιδεία του τόπου μου”, σημειώνει. Και από αυτή τη θέληση, το 2005 και το 2006 δημιουργήθηκε ένα πολύ όμορφο πρόγραμμα, που έβγαλε από το καβούκι τους πολλά παιδιά με αναπηρία, που έφερε σε επαφή παιδικά με κινητικά προβλήματα και χωρίς -οι συναντήσεις γίνονταν σε χώρο στις Εργατικές Κατοικίες Γιάννουλης. “Τα παιδιά που συμμετείχαν, τόσο αυτά με κινητικές αναπηρίες, όσο και εκείνα χωρίς αναπηρίες, καλούνταν να τα βρουν μεταξύ τους. Χωρίς παρεμβάσεις. Χωρίς άσκοπους συναισθηματισμούς. Στόχος ήταν να μάθουν ότι μπορούν να είναι αυτόνομοι και ανεξάρτητοι. Χωρίς τους γονείς. Με φίλους. Μαθήματα ζωής”, αναφέρει χαρακτηριστικά. Σήμερα, είναι προπονητής τέννις, στο Larissa Sports Center, όπου 16 παιδιά, από 4,5 μέχρι 13 ετών, αγόρια και κορίτσια, με κινητικές αναπηρίες μαθαίνουν τέννις -και τη ζωή από την αρχή. “Είμαι πιο παιδί από αυτά τα παιδιά. Είναι τα στρουμφάκια και είμαι ο Μπαρμπα-Στρουμφ. Μιλάμε για τα πάντα. Κι αυτό είναι το πρώτο πράγμα που μου δίνουν, την εμπιστοσύνη τους. Γιατί δεν στέκομαι από πάνω τους, όρθιος. Είμαι στο ύψος τους -και κατεβαίνω και πιο κάτω αν χρειαστεί. Γιατί πολλοί γονείς δεν ξέρουν και, δυστυχώς, δεν θέλουν να ξέρουν -μπορούν, όμως, να πηγαίνουν για τσίπουρα”, σημειώνει με νόημα. Το ίδιο συμβαίνει και με το κράτος.

Θα κατασκηνώσω στις Βρυξέλλες”

vazouras5Αλήθεια, πόσες φορές χρειάζεται ένας άνθρωπος με διαγνωσμένη μη αντιστρέψιμη αναπηρία να περάσει από εξεταστική επιτροπή για να συνεχίσει να λαμβάνει την πενιχρή, πια, σύνταξη; Ο Κωνσταντίνος Βαζούρας -και πολλοί άλλοι σαν αυτόν- καλείται να ξαναπεράσει, για τρίτη ή τέταρτη φορά, από εξετάσεις για να αποδείξει ότι …δεν έχει βγάλει καινούρια πόδια. “Πριν από δύο περίπου χρόνια μας κάλεσαν να περάσουμε από επιτροπή. Κάθε μέρα βίωνα το ατύχημά μου, ξανά και ξανά. Τώρα, μας ξανακαλούν να περάσουμε και από άλλη επιτροπή. Και έχω 84% αναπηρία. Μη αναστρέψιμη. Από 1200 ευρώ η αναπηρική σύνταξη έχει πέσει κάτω από τα 400 ευρώ το μήνα. Και θέλουν να ξαναπεράσω από εξετάσεις. Δεν θα πάω. Κι αν τολμήσουν να την κόψουν, θα πάω και θα κατασκηνώσω στις Βρυξέλλες, έξω από τα κτίριά τους. Να δει όλος ο κόσμος τί κράτος δεν είμαστε”, υπογραμμίζει -και συμπληρώνει: “Δεν επαιτώ, απαιτώ από το κράτος. Και δεν μασάω τα λόγια μου”.

Από τα πιο τραγελαφικά της ελληνικής εξω-πραγματικότητας που έχει ζήσει, στην ενασχόλησή του με το τέννις είναι και το εξής απίθανο. Η “καλύτερή” του είναι σε χωμάτινο κορτ – “με φωνάζουν χωματά”, λέει. Σε χωμάτινο γήπεδο έπαιξε τέννις με αντίπαλο τον Αντρέ Αγκάσι, φημισμένο παγκόσμιο πρωταθλητή της αντισφαίρισης, τον οποίο ο Κωνσταντίνος έχει σε μεγάλη εκτίμηση, κυρίως για το ήθος του. “Παίξαμε, κι όταν τελειώσαμε, ο Αγκάσι κάθισε στην καρέκλα μου. Φαντάσου ότι έχω παίξει τέννις στο Ρολάν Γκαρός κι εδώ στην Ελλάδα δεν με αφήσανε -κάποια στιγμή- να παίξω σε χωμάτινο γήπεδο με την αιτιολογία ότι θα τους χαλάσω την πούδρα του χωμάτινου γηπέδου”, αναφέρει.

Olympus Open 2016 Wheelchair Tennis

Και στην αυριανή εκδήλωση, αλλά και τον Σεπτέμβριο, που θα γίνει το τουρνουά -όπως πρέπει να γίνει- θέλω οι συμπολίτες μας να αφυπνιστούν. Να έρθουν και να πουν “τί είναι αυτό που κάνεις;”. Αλλά να μην μείνουν σε αυτό. Να προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα. Να σκέφτονται και να ενεργούν, με προτεραιότητα στον άνθρωπο. Να μην παρκάρουν στις ράμπες αναπήρων. Να έρθουν οι γονείς με τα παιδιά τους που έχουν κινητικές αναπηρίες και να δουν στην πράξη πώς είναι να κάνεις κάτι διαφορετικό. Και θέλω να απευθύνω κι ένα μήνυμα: Στις γειτονιές μας, κάποιος με αναπηρία είναι κρυμμένος, μέσα στο σπίτι του. Βγάλτον έξω”. Να σημειωθεί ότι η αυριανή εκδήλωση, είναι ανοιχτή σε όλους.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ