ΚΑΡΚΙΝΟΣ: Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΣΩΖΕΙ ΖΩΕΣ

IMG_3637
Έργο της Ιωάννας Καραβάνα που περιέχει τα ονόματα των φίλων της στον Σύλλογο

Καρκίνος. Μια λέξη και αμέτρητα συναισθήματα, τα οποία ξεπηδούν από μέσα σου στο άκουσμά της. Φόβος, αγωνία, πόνος, θλίψη, οργή και χιλιάδες αρνητικές σκέψεις κατακλύζουν τη ψυχή σου. Τα νέα δεδομένα σε οδηγούν μπροστά σε μια σκληρή αλήθεια, μολονότι τίποτα στη ζωή δε σε έχει προετοιμάσει για μια τόσο δύσκολη κατάσταση και συνειδητοποιείς την πραγματικότητα: Δεν είσαι άτρωτος. Δεν αποτελείς, όμως, ούτε εξαίρεση – τα ποσοστά των επιστημονικών ερευνών μαρτυρούν τη ραγδαία αύξηση των περιστατικών. Δεν είσαι ο μοναδικός που βρέθηκε αντιμέτωπος με το «Γολγοθά» μιας νόσου, η οποία αποφεύγει τις διακρίσεις αδιαφορώντας για το κοινωνικό status, το μορφωτικό επίπεδο, την καταγωγή ή την ηλικία του ατόμου που προσβάλει ούτε όμως και μόνος σου στον αγώνα που θα κληθείς να δώσεις για να ξεπεράσεις μια αρρώστια ταυτόσημη ακόμα και στις μέρες μας με την προκατάληψη. Ένας σύλλογος, όπως ο Σύλλογος Καρκινοπαθών Λάρισας στέκεται πάντα αρωγός σε κάθε συνάνθρωπο νοσούντα από νεοπλασματική νόσο παρέχοντάς του ψυχοκοινωνική στήριξη.

H Σούζη Σταυριανού

H Σούζυ Σταυριανού

Ο Σύλλογος Καρκινοπαθών Λάρισας είναι ένα μη κερδοσκοπικό σωματείο που ιδρύθηκε το 2007 με πρωτοβουλία  της Σούζυς Σταυριανού. «Όταν το 1988 πληροφορήθηκα πως έχω καρκίνο, την επόμενη μέρα το πρωί δεν ήθελα να βρω γιατρό. Γιατρούς είχα δίπλα μου. Ήθελα να βρω μια γυναίκα η οποία πέρασε από αυτό το στάδιο για να μου πει τι ακριβώς με περιμένει. Σε τι κυκεώνα μπαίνω. Χτύπησα πάρα πολλές πόρτες, αλλά δεν μπόρεσα να βρω καμία. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε στη Ελλάδα κάποιος σύλλογος, όμως στην Αμερική όπου χειρουργήθηκα υπήρχε και εκεί μου γεννήθηκε η ιδέα να ιδρύσουμε έναν αντίστοιχο στη Λάρισα. Για να είμαι ειλικρινής με τα παιδιά και τις σπουδές το άφησα. Όταν όμως αρρώστησε και ο άντρας μου από καθαρή άγνοια, πείσμωσα πάρα πολύ και πήρα την απόφαση να προχωρήσω με τη βοήθεια ορισμένων ανθρώπων στην ίδρυση του Συλλόγου» μας λέει η κα Σταυριανού. Πρώτιστο μέλημα του Συλλόγου είναι να βρίσκεται κοντά στους ασθενείς που τον έχουν ανάγκη, ενώ εξίσου σημαντικό στόχο αποτελεί ακόμη και η στήριξη των φροντιστών των καρκινοπαθών, καθώς επιτελούν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό το  δύσκολο «ταξίδι».

IMG_3625

Η Μαίρη Μέρμηγκα

Δικαίωμα εγγραφής στο Σύλλογο ως μέλη έχουν αποκλειστικά άτομα που έχουν νοσήσει έστω και μια φορά στη ζωή τους. «Ο Σύλλογος σήμερα αριθμεί περισσότερα από 500 μέλη. Υπάρχουν όμως πολλοί συνάνθρωποί μας που είναι καρκινοπαθείς και φοβούνται να το αποκαλύψουν. Δυστυχώς, ο καρκίνος αποτελεί ακόμη και σήμερα ταμπού» μας εξομολογείται η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Μαίρη Μέρμηγκα. Η μεγάλη του δύναμη είναι όμως οι εθελοντές και οι φίλοι που συμμετέχουν με ενθουσιασμό στις δράσεις και αγκαλιάζουν τις ιδέες, διαδίδοντας παράλληλα το βασικό μήνυμα που δεν είναι άλλο από την πρόληψη. «Πέρα από το κομμάτι της ψυχολογικής υποστήριξης, εκπαιδεύονται εδώ εθελοντές, καρκινοπαθείς και μη, σε συνεργασία με το κέντρο ψυχοθεραπείας και εκπαίδευσης Gestalt Foundation» συμπληρώνει η κα Μέρμηγκα. Ο Σύλλογος οργανώνει πληθώρα δράσεων και εκστρατειών ενημέρωσης που σκοπό έχουν την ενημέρωση για διάφορες μορφές καρκίνου. Εξίσου σημαντική είναι και η επαφή ανθρώπων που έχουν βιώσει τα ίδια προβλήματα και μπορούν να καταλάβουν τόσο τον πόνο όσο και την αγωνία των νέων ασθενών. Η  επικοινωνία και ψυχολογική υποστήριξη μεταξύ συνασθενών που γέννησε και την αρχική ιδέα για τη δημιουργία του Συλλόγου, συμβάλλει αποφασιστικά στη επίτευξη ενός από τους στόχους του.

Ασθενείς αντιμέτωποι με ένα κράτος α-Πρόνοιας

IMG_3627

Η Μαρία Γκιτέρσου

Αντιμέτωποι με προβλήματα σε επίπεδο παροχών δημόσιας υγείας έρχονται καθημερινά χιλιάδες καρκινοπαθείς αλλά και τα μέλη του Συλλόγου. «Καταρχάς τα δύο νοσοκομεία της Λάρισας δεν επαρκούν για το πλήθος των  καρκινοπαθών με αποτέλεσμα πολλοί ασθενείς να φεύγουν εκτός πόλης κι εκτός περιφέρειας» επισημαίνει η πρόεδρος του Συλλόγου Καρκινοπαθών Λάρισας, Μαρία Γκιτέρσου και τονίζει πως ούτε η φάση των ακτινοθεραπειών αντιμετωπίζεται επαρκώς, «επειδή το Κέντρο της πόλης μας λειτουργεί με πολύ παλιά μηχανήματα και εδώ και 7-8 χρόνια δεν τα αντικαθιστούν με αποτέλεσμα οι ακτινοθεραπείες να γίνονται κι αυτές εκτός, αν και είναι το μοναδικό Κέντρο ανάμεσα στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη».

Μεγάλο πρόβλημα δημιουργεί στους ασθενείς το αυξημένο κόστος συμμετοχής στις διαγνωστικές εξετάσεις και τα φάρμακα. «Παλαιότερα η συμμετοχή ήταν μηδενική, ενώ σήμερα το ποσοστό έχει αυξηθεί σημαντικά με αποτέλεσμα πολλοί ασθενείς και κυρίως οι ανασφάλιστοι να αντιμετωπίζουν τεράστιες δυσκολίες ώστε να αντεπεξέλθουν σε μια τόσο κοστοβόρα θεραπεία. «Ο Σύλλογος δεν γνωρίζει κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό που να έμεινε χωρίς θεραπεία, υπήρχαν όμως περιστατικά που βοηθήθηκαν και από το Γενικό Ιατρείο και το Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας. Τώρα τελευταία μάλιστα υπάρχει και ειδικό πρόγραμμα για τους ανασφάλιστους, οπότε καλύπτονται από τα δημόσια νοσοκομεία».

Τροχοπέδη για την αντιμετώπιση της αρρώστιας αποτελούν οι  τεράστιες ελλείψεις που καταγράφονται τόσο στο Γενικό όσο και στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας. Οι χημειοθεραπείες, σύμφωνα με όσα δηλώνει η κα Γκιντέρσου στο τί ῥεῖ, δεν πραγματοποιούνται σε ειδικό Κέντρο Φαρμακοκινητικής, αλλά γίνονται από τους νοσηλευτές, γεγονός παράνομο και απαράδεκτο που εγκυμονεί κινδύνους τόσο για τους εργαζόμενους όσο και για τους ασθενείς. Τεράστιο ζήτημα για τους καρκινοπαθείς αποτελεί η ταλαιπωρία που πρέπει να υποστούν για να πιστοποιηθεί το ποσοστό αναπηρίας τους από το Κέντρο Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕΠΑ). «Τα δύο τελευταία χρόνια οι καρκινοπαθείς έχουνε μείνει έξω σχεδόν από αυτά τα ποσοστά. Για να πάρεις ποσοστό πάνω από 67%  πρέπει να είσαι μέσα στις χημειοθεραπείες κι αυτό θα το πάρεις για τρεις μήνες και θα επανεξεταστείς. Θα πρέπει να έχεις πολλές επιπλοκές, οι οποίες θα σου δώσουν ένα υψηλό επίδομα, το οποίο είναι προσωρινό, γιατί στον ιδιωτικό τομέα θα έχεις σίγουρα απολυθεί. Επίσης «καθυστερείς πολύ να περάσεις από την Επιτροπή, στην οποία δεν υπάρχουν ογκολόγοι αλλά μόνο παθολόγοι» επισημαίνει η κα Γκιτέρσου τονίζοντας παράλληλα ότι συχνά η συμπεριφορά των γιατρών της Επιτροπής είναι απαράδεκτη, καθώς σε πολλές περιπτώσεις χλευάζουν τις τομές των ασθενών, τους οποίους όπως συμπληρώνει η κα Μέρμηγκα αντιμετωπίζουν με δυσπιστία.

Η ιστορία της Ιωάννας

Η Ιωάννα Καραβάνα

Η Ιωάννα Καραβάνα

Η Ιωάννα Καραβάνα έγινε μέλος του Συλλόγου Καρκινοπαθών Λάρισας πριν από έναν χρόνο, μιας και η ίδια ήρθε αντιμέτωπη με την αρρώστια που ακόμη και σήμερα πολλοί άνθρωποι φοβούνται να την προφέρουν με το όνομά της. Αρχικά και η ίδια αντιμετώπισε με προκατάληψη την κατάσταση που βίωνε και δεν ήθελε να ενταχθεί στην ομάδα ως μέλος αλλά ως εθελόντρια. «Δεν ήθελα αρχικά να ‘ρθω γιατί κι εγώ το θεωρούσα ταμπού να είμαι στο Σύλλογο Καρκινοπαθών, αν και ήμουν καρκινοπαθής. Η αφορμή για να έρθω σε επαφή με το Σύλλογο ήταν τα σεμινάρια ψυχολογίας του ιδρύματος Gestalt. Όταν όμως συναναστράφηκα αυτούς τους ανθρώπους  διαπίστωσα ότι σε έναν σύλλογο καρκινοπαθών βρίσκεις υποστήριξη και κατανόηση που δεν το βρίσκεις πουθενά έξω, όση στήριξη και να έχεις από την οικογένεια, τους φίλους, τον περίγυρο. Μόνο ένας καρκινοπαθής μπορεί να καταλάβει έναν άλλο καρκινοπαθή. Αυτό δεν αντικαθίσταται με τίποτα» εξομολογείται.

Η Ιωάννα νόσησε πριν από δύο χρόνια. «Δεν έκανα πρόληψη, δεν έκανα μαστογραφίες, δεν έκανα τίποτα και ξαφνικά νόσησα. Τη μέρα όμως που πήρα τα αποτελέσματα και είδα ότι έχω καρκίνο το έβγαλα ανακοινωθέν. Το είπα σε όλους, παντού, για να υιοθετήσουν μια άλλη συμπεριφορά και να βάλουν την πρόληψη στη ζωή τους. Όταν ενημερώθηκα από τα γραφεία του Συλλόγου Δικηγόρων ότι εξαιτίας μου 30 δικηγορίνες έκαναν μαστογραφία μέσα στις επόμενες 15 ημέρες, ήταν τεράστιο κέρδος για μένα» μας λέει.

Οι αντιδράσεις από το οικογενειακό της περιβάλλον ώστε να μην αποκαλύψει από τι πάσχει ήταν πάρα πολύ μεγάλες. Εκείνη όμως δεν αναρωτήθηκε στιγμή για το αν έπρεπε να προχωρήσει σε μια τέτοια αποκάλυψη. «Διαπίστωσα όμως αυτά τα 2 χρόνια που αναγκαστικά απομονώθηκα λόγω χημειοθεραπειών, μέσω μηνυμάτων στο Facebook, ότι πολλές φίλες μου, πολύ γνωστές Λαρισαίες, ασθένησαν κι εκείνες από καρκίνο, αλλά επιθυμούσαν να το κρατήσουν μυστικό». Προφανώς το θέμα του στίγματος, του οίκτου που δεν ήθελαν να νιώσουν οι άλλοι για εκείνες τους έκανε να τρομάζουν με μια τέτοια αποκάλυψη. «Υπήρξαν όμως και  φίλοι μου, λίγοι ευτυχώς, οι οποίοι έφυγαν από κοντά μου επειδή δεν μπόρεσαν να το διαχειριστούν. Πιθανόν να υπάρχει ένας τέτοιος φόβος. Υπάρχει ένα πάγωμα στον άλλο. Επειδή δεν μπορεί να διαχειριστεί το δικό του φόβο», την επαφή τους με τη φθορά και θνητότητα. Δυστυχώς, ο καρκίνος δεν κάνει καμία διάκριση. Είναι η πλέον δημοκρατική νόσος και αν δεν  νοσήσεις εσύ, θα νοσήσει κάποιος δικός σου. Αυτό δείχνουν τα στατιστικά στοιχεία. Είναι κρίμα να μην τον προλάβεις». Είναι λυπηρό το ότι πολλοί άνθρωποι στις μέρες δεν έχουν κάνει ποτέ πρόληψη στη ζωή τους.

IMG_3623

«Μετά το χειρουργείο και ενώ οι γιατροί μου είπαν επιστρέφοντας στο σπίτι να ξεκουραστώ, εγώ πήγα διακοπές για ένα μήνα. Έζησα το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου  και δεν το αλλάζω με κανένα. Έχεις τόση διάθεση κι ας ξέρεις ή κι ας μην ξέρεις πολλά πράγματα. Έπειτα ξεκίνησα τις χημειοθεραπείες…». Εκείνο όμως που η Ιωάννα διαπιστώνει μέσα από αυτή την περιπέτεια είναι ότι πρέπει όλοι ανεξαιρέτως να ζούμε τη ζωή μας και να μην ανησυχούμε για τα πράγματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε. «Θεαματική αλλαγή στη ζωή σου μετά τον καρκίνο δεν υπάρχει. Ειδικά όταν το ξεχνάς, γιατί  περνώντας τα χρόνια δεν μπορείς να ζεις πάντα με αυτό. Αυτό που στην ουσία  όμως σου παίρνει αυτή η αρρώστια, ακόμη κι όταν την έχεις πίσω σου, είναι ένα κομμάτι της ανεμελιάς σου, της ξεγνοιασιάς. Μπορεί να ζούμε και να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή πολύ περισσότερο όλοι όσοι αρρωστήσαμε, όμως έχουμε ένα φόβο στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας. Αυτό σε ωθεί βέβαια να κάνεις και πολύ περισσότερα πράγματα. Είσαι σε εγρήγορση να γευτείς τη ζωή και να μην αμελήσεις τίποτα».

Η καλή ψυχολογία σύμμαχος

Η Δήμητρα Παπαστεργίου

Η Δήμητρα Παπαστεργίου

Ο καρκίνος είναι νόσος της ψυχολογίας, όχι μόνο στην εμφάνισή του αλλά και στην αντιμετώπισή του. «Έχουμε δει πολλά άτομα, τα οποία έχουν θετική ψυχολογία και με αυτή την ποιότητα της μαχητικότητας που αναδεικνύεται διαρκώς στη βιβλιογραφία, να έχουν πολύ καλύτερη εξέλιξη. Αν αφεθείς πεθαίνεις. Κι όχι μόνο από καρκίνο αλλά από όλες τις ασθένειες» επισημαίνει η ψυχολόγος του Συλλόγου Καρκινοπαθών Λάρισας Δήμητρα Παπαστεργίου.

«Η αγαπημένη μου ερώτηση σε κάποιον άνθρωπο που νόσησε από καρκίνο είναι η εξής: Γιατί πιστεύεις ότι νόσησες από καρκίνο;». Αν παλαιότερα λέγαμε ότι η ψυχή επηρεάζει το σώμα σε μια αλληλένδετη κατάσταση, πλέον φαίνεται διπλά, από την αύξηση των ψυχοσωματικών συμπτωμάτων, των αυτοάνοσων και των καρκίνων, ότι ίσως η ψυχή, ο νους επηρεάζει το σώμα σε μεγαλύτερο βαθμό. «Το βέλος της αλληλεπίδρασης είναι μεγαλύτερο, οπότε στην ουσία για να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις αυτό που σου συνέβη, όποιο κακό κι αν είναι αυτό – εν προκειμένω ο καρκίνος – δεν θα μπορέσεις να πας παραπέρα αν δεν δώσεις ένα νόημα στο Γιατί (;) σου συνέβη». Υπάρχουν βέβαια και άλλοι παράγοντες, γενετικοί, κληρονομικοί, περιβαλλοντολογικοί που συμβάλλουν στην εμφάνιση της νόσου. «Το πιο σημαντικό βήμα στην ψυχολογική υποστήριξη ενός ασθενή με καρκίνο είναι να καταφέρεις να δει ο άλλος το γιατί νόσησε. Αν δεν νοηματοδοτήσεις την κατάσταση που πέρασες, δεν έχει νόημα και η θεραπεία. Έχουμε γυναίκες που δεν νόσησαν μόνο μια φορά ή δεν τους προβληματίζει μόνο αυτό. Μπορεί να έχουν κρίσεις πανικού ή πολλά προβλήματα οικογενειακά. Σίγουρα υπάρχουν άλυτες συγκρούσεις. Δεν απομονώνεις το άτομο από τον καρκίνο. Αυτό σε έφερε εδώ αλλά πίσω από αυτό υπάρχει η ιστορία της ζωής και όλα τα άλλα» σημειώνει.

Η οικογένεια Μάτσακα δώρισε το διαμέρισμα που στεγάζεται ο Σύλλογος εις μνήμη της Ιωάννας

Η οικογένεια Μάτσακα δώρισε το διαμέρισμα που στεγάζεται ο Σύλλογος εις μνήμη της Ιωάννας

Ένα σημαντικό όμως ερώτημα που προκύπτει είναι κατά πόσον ο ασθενής έχει το δικαίωμα να ξέρει και να αποφασίζει ο ίδιος για τη θεραπεία του. «Αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα και δυστυχώς υπάρχουν πάρα πολλά περιστατικά που κλήθηκα να αντιμετωπίσω. Σίγουρα υπάρχει ένα ποσοστό ανθρώπων που δεν αντέχει να ακούσει την αλήθεια. Εκεί το ρυθμίζεις αναλόγως αλλά νομίζουμε όλοι, και εγώ και ο Σύλλογος ότι η αλήθεια δεν πρέπει να είναι ζήτημα υπό διαπραγμάτευση, αλλά να δίνεται στον ασθενή και ο ασθενής να αποφασίζει τι θέλει να κάνει».

Όταν όμως το τέλος μπορεί να πλησιάζει, είναι αναφαίρετο δικαίωμα του ανθρώπου να αποφασίσει και το είδος της θεραπείας που θα πάρει, αν θα λάβει θεραπεία, γιατί δεν θέλουν όλα τα περιστατικά να μπουν σε αυτή τη δοκιμασία. «Άρα, λοιπόν, το θέμα των συμμαχιών, το θέμα της αποκάλυψης της αλήθειας είναι μεγάλο ζήτημα. Νομίζω εμείς εδώ, οι περισσότεροι τουλάχιστον, πρεσβεύουμε το να ξέρει ο ασθενής ο ίδιος ότι νοσεί κι όχι η οικογένειά του να δημιουργεί τη συμμαχία σιωπής με το γιατρό, επιβαρύνοντας τον ασθενή, ο οποίος καταλαβαίνει μοιραία ότι πάσχει από καρκίνο, γιατί η θεραπεία της νόσου είναι η χημειοθεραπεία που αντιστοιχεί μόνο στον καρκίνο» τονίζει. Μπορεί οι προθέσεις του οικείου περιβάλλοντος να είναι αγνές, αυτό κανείς δεν το αμφισβητεί, στην ουσία όμως, «ο ασθενής δημιουργεί συναισθήματα προστασίας προς τους οικείους, ενώ στην ουσία θα πρέπει να είναι αυτός στο επίκεντρο και να μην ασχολείται με τέτοιου είδους ζητήματα. Αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει να προβληματίσει πολλούς που αντιμετωπίζουν το ίδιο ζήτημα».

Τίποτα δεν δίνει σ’ έναν φοβισμένο άνθρωπο περισσότερο κουράγιο από το φόβο ενός άλλου είπε κάποτε ο Ουμπέρτο Έκο. Είναι λυτρωτικό να μοιράζεσαι τις εμπειρίες σου, όσο άσχημες κι αν είναι. Μπορεί η δική σου γνώση να φωτίσει το δύσκολο δρόμο που τώρα διασχίζει κάποιος άλλος. Και θυμήσου πως οι εφιάλτες δεν κρατούν για πάντα. Γι’ αυτό δεν παύεις να ονειρεύεσαι κι αντιπαλεύεις το φόβο που σε κυριεύει για το αύριο.


*Σύλλογος Καρκινοπαθών Λάρισας

Δήμητρας 14, 2ος όροφος, 2410620393

Fb: Σύλλογος Καρκινοπαθών Λάρισας

email: karkinlar@yahoo.gr

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

396 copy

TIPS ΓΙΑ ΝΑ ΦΟΡΕΣΕΤΕ ΕΝΑ ΑΡΩΜΑ

Αφού αποφάσισα να ξεκινήσω με άρωμα …Χριστουγέννων, θα μείνω πιστή στο concept του αρώματος… Γιατί πολύ ωραία σας παρουσίασα τα καλύτερα αρώματα για την χρονιά ...