ΚΑΚΑ ΝΕΑ

IMG_0428

Μπαίνεις σε ένα ταξί και παραγγέλνεις τη διαδρομή σου. Κοιτάς από το παράθυρο και βλέπεις μαυρίλα στον ουρανό. «Θα ρίξει πολλή βροχή», λες στον ταξιτζή. Κοιτάει. «Μπα, θα το πάρει. Από το πρωί μια μαυρίζει, μια βγαίνει ήλιος», απαντάει. Δεν μπορεί, από το πρωί στον δρόμο είναι. Δίκιο θα έχει. «Αλλά και οι δημοσιογράφοι δεν μίλησαν για κατακλυσμούς, εξάλλου», σπάει την σιωπή γελώντας ο ταξιτζής. «Τι εννοείτε;» ρωτάς. «Να! Όταν βλέπουν σύννεφο όλοι στα ραδιόφωνα και στις τηλεοράσεις βλέπουν κατακλυσμούς και μόλις πέσει λίγη βροχή λένε για πλυμμήρες», εξηγεί, ενώ εσύ πλέον παραξενεύεσαι για το σχόλιο καθώς δεν του έχεις πει τι επάγγελμα κάνεις.

Διαπιστώνεις, βέβαια, για άλλη μια φορά ότι ο κόσμος δεν αντέχει άλλο τα κακά νέα. Και για αυτό ίσως έχει βάλει και το συγκεκριμένο συνάφι στο στόχαστρο. Γιατί τους λένε μόνο κακά νέα. «Δίκιο έχετε», του λές παρατηρώντας ξαφνικά ότι παρά τις διαπιστώσεις και τη συμφωνία σου και εσύ ο ίδιος με το που είδες τα μαύρα σύννεφα για πολλή βροχή του μίλησες.

Και τώρα ξεκινούν οι επί της ουσίας προβληματισμοί στο κεφάλι σου. Τι φταίει και σκεφτόμαστε έτσι; Πρώτα μαύρα και ύστερα θετικά; Η εύκολη δικαιολογία ότι τα κακά νέα πουλάνε (there is no news, like bad news) είναι δεδομένη. Και εν πολλοίς ισχύει κιόλας. Η απήχηση των ειδήσεων με δυσάρεστο περιεχόμενο είναι πολλαπλάσια από μια είδηση με θετικό περιεχόμενο. Ίσως γιατί ικανοποιείται ο θεατής με τον πόνο του άλλου καθώς διαπιστώνει την δική του καλύτερη κατάσταση. Ενώ μια θετική είδηση ενδεχομένως να έχει ως αποτέλεσμα την αντίληψη της δικής του φαινομενικής ή μη μιζέριας.

Αυτό όμως κρύβει εμπορικά κίνητρα που εσύ δεν είχες την ώρα που ξεστόμιζες την πρόγνωση για επερχόμενες άθλιες καιρικές συνθήκες. Σε αυτή την περίπτωση τι οδηγεί τον αρνητισμό μας απέναντι στα πράγματα; Τι μας κάνει δηλαδή να λέμε πρώτα πως όλα θα πάνε στραβά; Μήπως είναι μαζοχιστικό; Μήπως είναι αυτό το σύνδρομο που έχουμε σε τούτη τη χώρα πως όλοι απεργάζονται το κακό μας και μεις μέσα στην κακομοιριά μας επιβιώνουμε σαν τους κίωνες του Παρθενώνα; Ή μήπως είναι καθαρά ψυχολογικό και επιθυμούμε να προσμένουμε πλέον -μετά από όσα έχουμε δει- στα λιγότερα ώστε με το κάτι παραπάνω να είμαστε ευχαριστημένοι;

Ό,τι από τα παραπάνω και αν ισχύει δείχνει ότι αποτελούμε ένα λαό κατά κύριο λόγο απαισιόδοξο. Ψυχολόγοι δηλώνουν στην έρευνά τους με τίτλο «Απόλαυση τώρα, Πόνος αργότερα» ότι όσοι είναι ιδιαίτερα αισιόδοξοι για το μέλλον τους το κάνουν μάλλον από προστατευτισμό ή κρύβουν συμπτώματα κατάθλιψης, όμως στην ίδια έρευνα σημειώνουν ότι οι πιο αισιόδοξοι άνθρωποι σπανίως καταλήγουν καταθλιπτικοί.

Άρα το συμπέρασμα ποιο είναι; Ότι δεν είμαστε φρονίμων παιδιά που για να μην πετάμε στα σύννεφα αντιμετωπίζουμε τα πράγματα μίζερα εξ αρχής. Είμαστε απλά απαισιόδοξοι και για αυτό δεν πάει τίποτα μπροστά. Ενώ συμβαίνουν τόσο όμορφα πράγματα, όπως για παράδειγμα οι κρίσεις αλήθειας της ελληνικής κυβέρνησης (βλ.βίντεο παρακάτω) όπου βουλευτές του κυβερνητικού συνασπισμού παραδέχονται από το Βήμα της Βουλής πως εμείς υποκλέψαμε και δώσαμε στην δημοσιότητα μέσω Wikileaks την συνομιλία Τόμσεν-Βελκουλέσκου.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

deuteraguide

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ;

Δευτέρα σήμερα και στην πόλη μπορούμε να κάνουμε check in:   Η Χορωδία του συλλόγου Κερκυραίων και Φίλων αυτών Θεσσαλίας «Νικόλαος Μάντζαρος» θα τραγουδήσει τα ...