Η.Π.Ε. Ή ΑΣ ΤΟ ΔΙΑΛΥΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΑΡΧΥΤΕΡΑ

USE

Μετά το Brexit πολλά σενάρια για την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν υπάρχουν. Για την ακρίβεια υπάρχουν μόνο δύο.

Το πρώτο: Επιτέλους να υπάρξει περισσότερη ομοσπονδιοποίηση. Και λέγοντας ομοσπονδιοποίηση δεν εννοούνται παραδείγματα τύπου «ευρωσύνταγμα» που θα γίνουν δεκτά με δημοψηφίσματα, αλλά ραγδαίες, βίαιες χρονικά, και δραστικές εξελίξεις προκειμένου να γίνουν οι 27 ένα κράτος. Να γίνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.

Το δεύτερο: Να διαλύσουμε το μαγαζί μια ώρα νωρίτερα. Εάν δεν υπάρχει η θέληση για το σενάριο νούμερο ένα, η Σύνοδος Κορυφής θα είναι ένας κακός γάμος, που οι σύζυγοι δε μιλιούνται και ο Γιούνκερ είναι ο συμπαθής αλλά ανήμπορος και άρα παραιτημένος από κάθε προσπάθεια πεθερός.

Παρότι ταιριάζει στον Γιούνκερ ο ρόλος του συμπαθή πεθερού, το σχόλασμα του γάμου δεν είναι το καλύτερο δυνατό. Γιατί μετά θα πρέπει να χωρίσουμε την περιουσία, να αποφασίσουμε με ποιον θα μένουν τα παιδιά και εν τέλει να κράζουμε στους φίλους μας την/τον άλλη/άλλο πως φταίει για αυτό που έγινε. Και τότε το ξεκατίνιασμα δεν είναι μακριά. Και δεν μπορώ τα ξεκατινιάσματα, αν και κάνουν νούμερα και φέρνουν λεφτά.

Τι θέλουμε, λοιπόν; Ένα καλό σύμβουλο γάμου. Που θα μας στείλει ρομαντικές διακοπές ώστε να αναθερμάνουμε τη σχέση μας. Και κατόπιν να ξαναστήσουμε το σπιτικό μας. Και οι περισσότεροι το θέλουμε, απλά έχουμε συνηθίσει τις πατριαρχικές οικογένειες που ο πατέρας κάνει το κουμάντο. Και στον πατέρα ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν αρέσει να του παίρνουν την εξουσία του κουμάντου.

Όμως αυτό έφερε και το Brexit και ο Βρετανός αδερφός έκανε την επανάστασή του, σηκώθηκε και έφυγε από το σπίτι σε μια κρίση προχωρημένης εφηβείας. Και την ώρα που κάθομαι και σκέφτομαι τον παλιμπαιδισμό του αδελφού μας, δίπλα μου κάθεται ένας Αμερικάνος μακρινός ξάδερφος που είναι παντρεμένος με τη Γερμανίδα αδερφή μας. Ο ξάδερφος πλέον μένει στο διαμέρισμα της αδερφής μας. Χρόνια τώρα. Αλλά δεν σκέφτεται με τη λογική της μάνας του. «Σκέφτομαι σαν τον εαυτό μου. Και ποτέ δεν τους συμπάθησα τους Άγγλους. Αυτό που έκαναν είναι τραγικό για τους ίδιους και καταστροφικό για την Ευρώπη», μου λέει. «Ρώτα τον για τον Τράμπ», μου προτείνει η Αμερικανο-γερμανίδα ανιψιά. Ρωτάω και ο ξάδερφος γυρίζει το εξώφυλλο των New York Times και τοποθετεί το μεσαίο δάχτυλο πάνω στην φωτογραφία που απεικονίζει τον υποψήφιο για το προεδρικό χρίσμα με τους Ρεπουμπλικάνους. Δεν είχα αμφιβολία, ο ξάδερφος είναι φαν της πολυκατοικίας μας. «Πρέπει να γίνουμε Η.Π.Ε.», του λέω. «Το ξέρω», αποκρίνεται. «Όμως η Ευρώπη είναι σαν τον Πύργο της Βαβέλ», συνεχίζει.

Τι πρέπει να γίνει, λοιπόν; Πρέπει να εξηγήσουμε στους πατεράδες ότι το παιχνίδι τέλειωσε. Και για να μη διαλύσουμε όλες τις οικογένειες πρέπει να πάρει την εξουσία ο παππούς. Ολόκληρη, ώστε να κάνουμε μεγάλα οικογενειακά κυριακάτικα τραπέζια.

Εγώ προσωπικά δεν έχω πρόβλημα με το να φύγω από το σπίτι. Όμως μ’ αρέσει το φαγητό της μάνας μου. Και λατρεύω το φαγητό της γιαγιάς μου.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ