Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (THE REVENANT)

Ενώ τα εργοτάξια της γενοκτονίας των Ινδιάνων και της ανέγερσης του αμερικανικού ονείρου σφύζουν από ζωή, μια ομάδα κυνηγών καλείται να διαχειριστεί τον θανάσιμο τραυματισμό του οδηγού της (Λεονάρντο Ντι Κάπριο), του μόνου που μπορεί να τους γλιτώσει από μιαν ομάδα απελπισμένων ερυθρόδερμων που τους έχει πάρει στο κατόπι. Επιλέγεται με ευκολία ο δρόμος της εγκατάλειψης πρώτα, και του φόνου στη συνέχεια, του τραυματία, παρεμπιπτόντως του μιγά γιου του, που στις φλέβες του τρέχει βρωμερό, ινδιάνικο αίμα. Αλλά ο οδηγός δεν είναι νεκρός. Ενάντια σε θεούς και δαίμονες θα επιβιώσει και θα εκδικηθεί τον φονιά του γιου του -και επίδοξο θύτη του.

Η αφήγηση παραπέμπει στο αμερικανικό ατομιστικό credo του «δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω». Αλλά ο τόνος εδώ δίνεται στην επιβίωση. Ο ήρωάς μας θυμίζει πολύ περισσότερο ζώο, παρά άνθρωπο. Μουγκρίζει, σφάζει, πίνει αίμα και τρώει ωμό κρέας. Σέρνεται σε σπηλιές και κουφάρια ζώων για να κοιμηθεί. Αυτή η έκπτωση του ανθρώπου στη ζωώδη μορφή του υπογραμμίζεται από την αντίστιξη της ανθρώπινης μιζέριας με το μεγαλείο της φύσης. Ο απέραντος ουρανός, τα πανυψηλα δέντρα, τα ακλόνητα βράχια, τα ποτάμια, οι πάγοι, η άγρια ζωή… Οι Homo sapiens sapiens δεν είναι παρά λεκέδες πάνω στο χιόνι. Παράσιτα στη θριαμβευτική συμφωνία που εκτελεί αριστουργηματικά η φύση. Ο πλανήτης κοιτά τις τραγωδίες και τα όνειρα του ανθρώπου, τις φιλοδοξίες και τα επιτεύγματά του, με απόλυτη αδιαφορία -και με την ενοχλημένη ανυπομονησία του πότε θα τελειώνει αυτό το αψύ πήγαινε-έλα…

Τα καλά νέα: Η ταινία ισορροπεί σχεδόν τέλεια ανάμεσα στην αφήγηση, τις φιλοσοφικές υποδηλώσεις, το χτίσιμο των προσωπικοτήτων, την «μάκρο» και «μίκρο» σεναριακή της υποδομή. Η φωτογραφία είναι τέλεια, η μουσική έξοχη. Είναι σίγουρα μια σπουδαία ταινία. Αλλά μόνο ο χρόνος θα κρίνει αν θα θεωρηθεί αριστούργημα των 10’s, πολύ περισσότερο της 7ης τέχνης. Κι αυτός πολύ απέχει από το να έχει αποφανθεί.

Τα κακά νέα: Επιβιώνουν ορισμένα χολιγουντιανά κλισέ. Η πολυαγαπημένη σύζυγος, ο θρίαμβος του αταίριαστου έρωτα. Η οικογένεια. Μια ηθική της νομιμοφροσύνης. Αυτό που επωάζεται κάτω από τη γενοκτονία και την ανομία είναι υποτίθεται το κράτος δικαίου, η ανεκτικότητα.

Θα θυμόμαστε: Νομίζω παρ’ όλα αυτά το μεγαλούργημα της άγριας αμερικανικής φύσης. Ο Ντι Κάπριο είναι πολύ καλός, αλλά στο Χόλιγουντ δεν σπανίζουν δα οι άρτιες ερμηνείες και οι μεγάλοι ηθοποιοί.

Βαθμολογία: Τριάμιση στα πέντε, όταν δεν χαύω τον περιρρέοντα ενθουσιασμό, τέσσερα όταν παρασύρομαι από το τι έχω δει το τελευταίο διάστημα, που όμως είναι πολύ λίγος χρόνος. Φυσικά διαλέγετε και παίρνετε.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Screen Shot 2015-12-30 at 14.32.47

ΒΟΛΤΑ ΣΕ ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΛΙΑ

Άγριο πράγμα η θάλασσα. Και για αυτό μαγευτικό. Είτε είναι καλοκαίρι, είτε χειμώνας. Τώρα, όμως, τέτοια εποχή, γίνεται τρομακτική. Αφιλόξενη. Απειλητική. Χτυπάει την παραλία, τα ...