Η ΓΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ

IMG_1305

Πριν από λίγες ημέρες, η Λαρισαία Φωτεινή Μπλιάτσου βραβεύτηκε από την Ουνέσκο για την προσφορά οσπρίων στα συσσίτια. Η κα Μπλιάτσου έστελνε ανώνυμα τα όσπρια που καλλιεργούσε εξηγώντας στο «τί ῥεῖ» ότι τα κίνητρά της προέρχονται από το αίσθημα της μάνας και της γιαγιάς. «Δεν θα ήθελα ούτε τα παιδιά μου ούτε τα εγγόνια μου να πεινάνε. Για αυτό αισθάνθηκα την ανάγκη να στηρίξω τα συσσίτια» λέει, ενώ βρισκόμαστε σε έναν μαγευτικό χώρο που έχει διαμορφώσει εντός του αργοκτήματος «Ευ καρπία». Η αίσθησή μας, όπως και η δική της εμπειρία, είναι ότι η ενασχόληση με τη γη αποδεικνύει πόσο απλόχερη είναι η φύση όταν την φροντίζεις. «Και μαθαίνεις και εσύ να επιστρέφεις την ευγνωμοσύνη» μας λέει.

Φτάνοντας στο αγρόκτημα δεν βλέπουμε μια αγρότισσα με τζιν και γαλότσες. Αντιθέτως, αντικρύζουμε μια κομψότατα ντυμένη κυρία – γιατί πάντα της έλεγαν «φύγε κορίτσι μου από τη λάσπη. Και έλεγα γιατί θεωρούν ότι η γη είναι μόνο λάσπη; Είναι με τα καλά τους; Τι απαξίωση είναι αυτή;» – μια δομή πιστοποιημένη με ISO, κατασκευασμένη από την ίδια, διακοσμημένη επίσης από την ίδια, μέσα στο απέραντο του κάμπου.

Μας καλωσορίζει στο κεντρικό κτίριο του αγροκτήματος όπου έχει διαμορφώσει ένα μικρό σαλονάκι με ένα μεγάλο μοναστηριακό τραπέζι αποτελούμενο από μια ξύλινη πόρτα του 19ου αιώνα τοποθετημένη πάνω σε επίσης ξύλινη βάση. «Το ξύλο είναι ζωντανός οργανισμός» λέει η κα Μπλιάτσου, όταν παρατηρεί το χάιδεμα του χεριού πάνω στην επιφάνειά του.

shmera_10_20150507_1582248049Καθόμαστε σε δυο καναπέδες που έχει τοποθετήσει απέναντι από το δειλινό. Εκείνη κάθεται στην πολυθρόνα της, αφού πρώτα σερβίρει ζεστό ρόφημα βοτάνων και αποξηραμένων αρωματικών φυτών. Μια απαλή μουσική παίζει από το ραδιόφωνο προκαλώντας στον επισκέπτη του αγροκτήματος μια αίσθηση απόκοσμης ηρεμίας. Ίσως και ευτυχίας.

«Πώς αποφασίσατε να γίνετε γεωργός;» ρωτάμε. «Παρότι σπούδασα διακόσμηση, γύρισα στη Λάρισα για να ασχοληθώ με την καλλιέργεια. Από μικρή ήξερα ότι εγώ με αυτό θέλω να ασχοληθώ. Το πάθος αυτό το εμπνεύστηκα από τον πατέρα μου. Ερχόμασταν εδώ από τα πέντε μου χρόνια και περπατούσαμε μέσα στα χωράφια. Επειδή λάτρευε την αρχαιοελληνική γλώσσα μου απήγγειλε την Ιλιάδα στα αρχαία. Ήταν ένα άκουσμα υπέροχο σε συνδυασμό με την επαφή με τη γη».

Όλα αυτά τα χρόνια που ασχολείται με την καλλιέργεια δεν φοβήθηκε ποτέ. Την έχουν απειλήσει μάλιστα και με όπλο. «Κατέβασε το όπλο άνθρωπέ μου. Πες μου, τι θέλεις; Αλλά μην με απειλείς. Μπορώ να γίνω πιο επικίνδυνη από εσένα. Πες μου, τι χρειάζεσαι;». Κατέβασε το όπλο. Ήθελε χρήματα. Η κα Μπλιάτσου του έδωσε και εκείνος έφυγε. «Όπως διαπιστώνετε κιόλας ο χώρος δεν έχει τοίχους. Δεν τους χρειαζόμαστε. Αυτό έχω καταλάβει. Το μόνο που έχουμε ανάγκη είναι να μην βρεχόμαστε. Αυτή την ασφάλεια θέλω. Τον τοίχο δεν τον θέλω πια στην ζωή μου» εξηγεί.

shmera_8_20150507_1370450884«Τι ακριβώς κάνετε εδώ στο αγρόκτημα;» είναι η επόμενη ερώτηση που μας έρχεται, παρά την αδυναμία συγκέντρωσης λόγω της πνευματικής νιρβάνα στην οποία σε ρίχνει η μαγεία της μουσικής, σε συνδυασμό με τη θέα του δειλινού και των αρωμάτων των φυτών που αποξηραίνονται. «Εκτός από τα αρωματικά φυτά, καλλιεργώ σιτιρά, φακές, καλαμπόκι, ρεβύθια…».

«Και πώς πήρατε την απόφαση να αρχίσετε να τα στέλνετε αυτά στην Ουνέσκο»; «Αφουγκράστηκα την ανάγκη της κοινωνίας. Και είπα μόλις πήρα τη σοδειά μου ότι φέτος δεν θα πουλήσω τίποτα, εάν δεν δώσω πρώτα στα συσσίτια. Διότι και σαν άνθρωπος και σαν μάνα και σαν γιαγιά, δεν θα ήθελα με τίποτα το παιδί μου να πεινάει. Να νιώθω ότι έχει ανάγκη και εγώ δεν μπορώ να του δώσω ούτε ένα πιάτο φαγητό». Η ταχύτητα της αλλαγής της επαγγλεματικής κατάστασης κάποιου μέσα στην κρίση, η αμηχανία ίσως ενός συνανθρώπου να χτυπήσει την πόρτα του διπλανού και να ζητήσει ένα πιάτο φαγητό, την έκαναν να πιστέψει πως τα συσσίτια κάνουν καλή δουλειά. Και για αυτό βοήθησε και μάλιστα ανώνυμα. «Το μπράβο που θέλησαν να μου πουν όταν με βρήκαν, με έφερε σε μεγάλη αμηχανία. Το εισέπραξα μόνο και μόνο γιατί το είδα σαν μια πράξη ‘ευχαριστώ’. Και το ‘ευχαριστώ’ είναι μια λέξη απαξιωμένη. Δεν λέγεται εύκολα. Και αναρωτιέμαι: Τι είδους Έλληνες είμαστε πλέον; Τι κουβαλάμε μέσα μας;».

«Έχει χαθεί το φιλότιμο»; «Δεν ξέρω τι έχει χαθεί. Όμως άκουγα συχνά γονείς να λένε ‘το δικό μου παιδί δεν θα δουλέψει’. Αυτό εν τέλει δεν είναι προστασία. Είναι μάλλον κακό». Διαπίστωσε, όμως, ότι μετά τη βράβευση, η δημοσιότητα που απέκτησε έκανε ένα μέρος του κόσμου να δει διαφορετικά ακόμη και το επάγγελμά της. «Είδα αλλαγή στάσης. Όμως, θεωρώ ότι στην Ελλάδα χρειάζεται να δουλέψουμε πολύ και να αγαπήσουμε αυτό που κάνουμε. Να μάθουμε επίσης να δίνουμε ο ένας στον άλλο. Με πήραν πολλά τηλέφωνα ξέρετε και κάποια ήταν ενοχικά. ‘Ήθελα να δώσω αλλά δεν έχω κάτι να προσφέρω’. Όλοι έχουμε κάτι να προσφέρουμε. Έστω και ένα χαμόγελο. Το να δίνεις είναι εσωτερική ανάγκη. Δεν το κάνεις για το χειροκρότημα».

η ισορροπία επιτυγχάνεται όταν υπάρχει σεβασμός στη φύση

Θυμάται όταν ήρθαν τα πρώτα κύματα των Αλβανών με το άνοιγμα των συνόρων, που κατέβαιναν νότια ακολουθώντας τις γραμμές των τρένων. Πάντα άφηνε μια σακούλα με ψωμί και ένα παγούρι με νερό. «Το έπαιρναν και έφευγαν. Η επικινδυνότητα καλλιεργείται από τον τρόπο που αντιμετωπίζεις εσύ τον άλλο, που θεωρείς ότι σε απειλεί. Εμένα δεν με έκλεψε κανείς» δηλώνει, ενώ εξηγεί ότι τη στεναχωρεί το να βλέπει ανθρώπους να ζητιανεύουν ένα ευρώ. «Αισθάνομαι ότι μίκρυνε το τίμημα της ανθρώπινης αξίας» λέει απογοητευμένη.

«Δεν ξέρω εάν έχει τύχει, αλλά νομίζω ότι όσοι ασχολούνται με τη γη είναι πιο ανοιχτοί άνθρωποι» προσθέτω. «Είναι τελετή να καλλιεργείς τη γη. Δεν είναι απλά να βγάλεις σοδειά. Εγώ μέσα από αυτό το επάγγελμα έμαθα πολλά για τη μεγαλοσύνη της γης. Ασχολούμενος μαζί της, αντιλαμβάνεσαι την ανταποδοτικότητά της και αισθάνεσαι ευγνώμων. Αισθάνομαι ότι εισέπραξα αγάπη από τη γη. Όλα όσα καλλιέργησα είναι ζωντανοί οργανισμοί. Ανάλογα με τον τρόπο που τους προσεγγίζεις, έτσι εισπράττεις κιόλας. Όσο γινόμαστε μέρος της φύσης και τη σεβόμαστε τόσο γινόμαστε πιο υγιείς άνθρωποι και σωματικά και ψυχικά».

shmera_1_20150507_1758743336Η κυρία Μπλιάτσου προκειμένου να διασπείρει αυτή τη στάση άνοιξε το κτήμα ώστε να είναι επισκέψιμο. Φέτος το επισκέφθηκε το ειδικό σχολείο Λάρισας και ενώ η επίσκεψη ήταν προγραμματισμένη να διαρκέσει δυο ώρες, εν τέλει κάθισαν οκτώ. Τα παιδιά έπαιζαν επί τρεις ώρες ένα παιχνίδι που έχει φτιάξει η ίδια, το «αρωματικά και μελισσάκια» (εκπαιδευτικού χαρακτήρα). «Ήταν από τις πιο συγκινητικές στιγμές που έχω ζήσει και εγώ και οι καθηγητές τους» αναφέρει, ενώ εξηγεί πως μέσα από το παιχνίδι μπορούν μικροί και μεγάλοι να μάθουν για το μελισσόχορτο.

Ο λόγος που ασχολήθηκε με τα αρωματικά φυτά ήταν μια σοβαρή ασθένεια της ίδιας και κατόπιν του γιου της. «Μέσα από τις ασθένειες αυτές έμαθα για τη χρήση των αρωματικών φυτών και των βοτάνων και αποφάσισα να ανοιχθώ στο δικό τους μαγικό κόσμο» θυμάται, ενώ εκτός από τα σεμινάρια για τα φυτά αυτά, η εθελοντική της δράση κοντά σε αυτιστικά παιδιά τη βοήθησε πολύ να αποκωδικοποιήσει τον τρόπο επικοινωνίας των αρωματικών φυτών.

Η αρμονία που έχει επιτευχθεί στο κτήμα «Ευ καρπία» φαίνεται την ώρα που ετοιμαζόμαστε να φύγουμε. Λίγο μετά από εμάς θα ακολουθήσει και η Φωτεινή Μπλιάτσου. Τα ζώα που ζουν στο αγρόκτημα αρχίζουν να το νιώθουν. Οι γάτες προσεγγίζουν το αυτοκίνητό της, τα πουλιά επιστρέφουν στις φωλιές, η αλεπού (ναι, ζει μια εκεί και συνυπάρχει φιλικά με τις κότες, τις γαλοπούλες τις χήνες και τα αγριοκούνελα) έρχεται και κοιτάζει από μια γωνία, η κουκουβάγια θα την συνοδεύσει μέχρι την πρώτη στροφή του δρόμου. «Είναι τρομερή η ισορροπία που επιτυγχάνεται όταν υπάρχει σεβασμός στη φύση» λέει η κα Μπλιάτσου πριν μας ξεπροβοδίσει αναφέροντας ότι το κτήμα είναι πάντα ανοιχτό για να το επισκεφθούμε.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

image

ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΔΟΣΗΣ

Τα τελευταία 6 χρόνια που η χώρα μπήκε στο χώρο των μνημονίων, έχει όλα τα συμπτώματα ένος ναρκωμανή που πρέπει στην ώρα του να πάρει ...