ΕΝΑΣ ΛΑΡΙΣΑΙΟΣ ΜΙΛΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΤΥΠΗΜΑ

Βρυξέλλες

Ο Λαρισαίος δικηγόρος Χρήστος Γκακούδης που ζει μόνιμα εδώ και τρία χρόνια στις Βρυξέλλες, μιλά για την ημέρα του τρομοκρατικού χτυπήματος στο κέντρο της Ευρώπης και πως ο ίδιος και η οικογένειά του το βίωσαν. Επίσης περιγράφει πώς είναι το κλίμα 15 ημέρες μετά την επίθεση και πώς βλέπουν οι Βέλγοι πολίτες πλέον, τους μουσουλμάνους στη χώρα τους. Ο 42χρονος δικηγόρος, που σήμερα εργάζεται ως νομικός και ασφαλιστικός σύμβουλος στην περιοχή των Βρυξελλών, αναφέρεται στο τι τον ώθησε να μετεγκατασταθεί στις Βρυξέλλες το 2012 εν μέσω κρίσης. Τέλος, μιλά για το προσφυγικό και το τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα για αυτό το σοβαρό ζήτημα.

Τρ: Θα ήθελα να ξεκινήσω ρωτώντας, πως είναι η κατάσταση, η ζωή στις Βρυξέλλες μετά το τρομοκρατικό χτύπημα; Έχει αλλάξει η καθημερινότητα; Υπάρχει φόβος; 

Γκακούδης Χρήστος

Χ.Γ: Η ζωή στις Βρυξέλλες συνεχίζεται, όπως και παντού, όπου συνέβησαν παρόμοια γεγονότα… Η ζωή δεν μπορεί να σταματήσει… Προς στιγμήν, σταμάτησε για λίγο ο χρόνος, αλλά από την επόμενη μέρα, όλοι επέστρεψαν στις δουλειές τους, έκαναν ξανά το διάλειμμά τους για φαγητό το μεσημέρι, και το βράδυ ήπιαν ξανά το κρασάκι τους και γέλασαν με τους φίλους τους… Προβληματισμός και στενοχώρια υπήρξε και υπάρχει, αλλά επικράτησε η ψυχραιμία και όπως χαρακτηριστικά ακούγεται σε βίντεο τοπικού τηλεοπτικού καναλιού που κυκλοφόρησε ευρέως «…on prend la vie comme elle vient… » («…παίρνουμε τη ζωή όπως έρχεται…»). Ο φόβος δεν πρέπει να νικήσει…! Βέβαια, να μην ξεχνάμε ότι οι κάτοικοι των Βρυξελλών εξοικειώθηκαν λίγο με τα μέτρα ασφαλείας και την παρουσία στρατού στην πόλη, όταν αυτά επιβλήθηκαν από τις Αρχές μετά από το χτύπημα στο Παρίσι τον περασμένο Νοέμβριο. 

Τρ: Την ημέρα του χτυπήματος των Βρυξελλών πώς τη βίωσες, πού βρισκόσουν; Πώς αντέδρασες;

Χ.Γ: Την ημέρα του χτυπήματος ξύπνησα κατά τις 8 και κάτι, αργότερα απ’ ότι συνήθως, καθώς για τα παιδιά μου είχαν αρχίσει οι σχολικές διακοπές του καθολικού Πάσχα, και θυμάμαι ότι μου είχε κάνει εντύπωση η συχνότητα με την οποία περνούσαν εκείνη τη στιγμή από την λεωφόρο που βρίσκεται η πολυκατοικία που μένουμε οχήματα με σειρήνες… Όταν, μετά από λίγο, κοίταξα το κινητό μου τηλέφωνο και διαπίστωσα ότι είχα μηνύματα από στενούς φίλους στη Λάρισα που πρόδιδαν ανησυχία, τότε κατάλαβα ότι κάτι είχε συμβεί… Η πληροφορία του χτυπήματος στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών ήρθε μέσω Λάρισας…! Μέχρι να συνειδητοποιήσω το συμβάν και να σιγουρευτώ ότι κανείς από τους φίλους μου, που για επαγγελματικούς λόγους ταξιδεύουν συχνά, δεν βρισκόταν εκείνη την ώρα στο αεροδρόμιο, κι ενώ ήδη τα τηλέφωνα είχαν σπάσει…, λαμβάνω μήνυμα, ότι σημειώθηκε έκρηξη και σε σταθμό του μετρό. Επρόκειτο για τη στάση Maalbeek, δύο στάσεις από την πλησιέστερη στο σπίτι μου, και μια από τις δύο με την εντονότερη κυκλοφορία υπαλλήλων των ευρωπαϊκών υπηρεσιών, καθώς βρίσκεται πλησίον των περισσοτέρων κτηρίων των της Ευρωπαϊκής Ένωσης… Στο άκουσμα αυτής της είδησης παγώσαμε οικογενειακώς, αλλά δεν μπορώ να πω ότι μας κατέλαβε φόβος… Οι πληροφορίες μέσω τηλεφώνων και ηλεκτρονικών μηνυμάτων ήταν καταιγιστικές… Φίλοι που πρόλαβαν να πάνε στα γραφεία τους, έλαβαν εντολή να μην μετακινηθούν από αυτά, και αυτοί που δεν πρόλαβαν, όφειλαν να παραμείνουν στα σπίτια τους… Εκείνοι που είχαν μεταβεί ήδη στα γραφεία τους, κοντά στην περιοχή του χτυπήματος, όπως μας είπαν αργότερα, έβλεπαν από τα παράθυρα θύματα, ανάμεσα στα οποία και συναδέλφους τους…, ενώ επικρατούσε πανδαιμόνιο περιπολικών και ασθενοφόρων… Εγώ, πάντως, μην γνωρίζοντας ακριβώς το λόγο ( είτε, επειδή δεν συνειδητοποίησα καλά τι είχε συμβεί, είτε, επειδή το συνειδητοποίησα μεν, αλλά δεν με κυρίευσε φόβος) έφυγα το μεσημέρι από το σπίτι οδηγώντας για ένα επαγγελματικό ραντεβού. Δεν υπήρχε έντονη κίνηση, αλλά αρκετοί οδηγοί μπλοκαρίστηκαν από τον αποκλεισμό της κεντρικής οδικής αρτηρίας που περνά από την περιοχή του Μaalbeek.

Τρ: Μετά το τρομοκρατικό χτύπημα έχει αλλάξει η θεώρηση των πραγμάτων για τους Μουσουλμάνους στις Βρυξέλλες, στην καρδιά της Ευρώπης;

Χ.Γ: Aν βλέπουμε μετά το χτύπημα διαφορετικά του μουσουλμάνους που ζουν ανάμεσά μας; Θα έλεγα όχι… Υπάρχει κόσμος, βέβαια, που στη θέα κάποιου εκκεντρικού στην εμφάνιση μουσουλμάνου (κυρίως σε κλειστούς χώρους και στις εγκαταστάσεις του μετρό) εκδηλώνει καχυποψία και φόβο, αλλά γενικά όλοι είναι πεπεισμένοι ότι οι περισσότεροι μουσουλμάνοι είναι φιλήσυχοι και καταδικάζουν τις πράξεις βίας. Τώρα, το πως αισθάνονται οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι, είναι ένα ζήτημα που νομίζω ότι θα παίξει μεγάλο ρόλο στην γενικότερη εξέλιξη του φαινομένου της τρομοκρατίας… Έχω τη γνώμη, ότι, όσο περισσότερο στοχοποιούνται, τόσο πιο ευάλωτοι θα είναι στην πίεση των τρομοκρατών να ταυτιστούν μαζί τους…

Τρ: Πως είναι η ζωή στις Βρυξέλλες σε σχέση με την Ελλάδα και την Λάρισα; Είναι κάτι που εσύ, τόλμησες να το κάνεις μέσα στην κρίση, να μεταναστεύσεις…

Χ.Γ: Κοιτάξτε, εγώ δεν θεωρώ ότι τόλμησα να μεταναστεύσω, με την έννοια του να αναζητήσω αόριστα την τύχη μου στο εξωτερικό ή έστω να αναζητήσω κάτι διαφορετικό, μακρυά από τον τόπο μου, από επιλογή. Πήραμε την απόφαση με τη σύζυγό μου να αποδεχτεί μια θέση στο Ανώτατο Στρατηγείο των Νατοϊκών δυνάμεων της Ευρώπης, το καλοκαίρι του 2012, όταν η Νατοϊκή μονάδα που εργαζόταν από το 2001 στη Λάρισα, ως διεθνής υπάλληλος του ΝΑΤΟ, μετά τις διαδοχικές συρρικνώσεις της και μετατροπές της, τελικά έκλεισε με πολιτική απόφαση της τότε κυβέρνησης. Ή θα συνέχιζε, λοιπόν, να εργάζεται για τον Οργανισμό σε θέση στο εξωτερικό ή θα έμενε στη Λάρισα και κατά τα φαινόμενα θα έμενε και άνεργη, σε μια χώρα που άρχιζε να βιώνει την οικονομική κρίση, ενώ τα σύννεφα είχαν ήδη πυκνώσει και για το νομικό κλάδο από τον οποίο προερχόμαστε και οι δύο. Είδαμε ρεαλιστικά, ότι ήταν η μόνη επιλογή που θα αποτελούσε εγγύηση εξέλιξης για την οικογένεια και, κυρίως, μια ευκαιρία για τα παιδιά μας να ζήσουν έξω από τη νοοτροπία της ομφαλοσκόπησης που μας διακατέχει τους περισσότερους Έλληνες, να γνωρίσουν και να σεβαστούν το διαφορετικό σε μια πόλη που συρρέουν άνθρωποι από όλα τα μέρη του κόσμου. Όσο για εμένα προσωπικά, είναι γνωστό, ότι ο Έλληνας, μαχόμενος δικηγόρος, επιβιώνει παντού. Η ζωή στις Βρυξέλλες για μια οικογένεια είναι εντελώς διαφορετική από αυτή στη Λάρισα. Βρίσκεσαι μακρυά από από στενούς συγγενείς και φίλους, αλλά και έξω από τα στενά όρια της κλειστής κοινωνίας μιας μεγάλης μεν, αλλά επαρχιακής πόλης. Ταυτόχρονα, η συνύπαρξη με ανθρώπους άλλης εθνικότητας με διαφορετική νοοτροπία, αλλά και ικανότητες, σου δίνει τη δυνατότητα να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου να βελτιωθείς και να αναπτύξεις μια προσαρμοστικότητα που είναι απαραίτητη σε ένα κόσμο που συνεχώς αλλάζει… Επιπλέον, αυτός που δεν θέλει να μείνει άπραγος και να απομονωθεί, θα ανακαλύψει τον τρόπο να βρεθεί, ανάμεσα σε φίλους και σε δράσεις, να διασκεδάσει και να χαρεί…,έστω και χωρίς τον ελληνικό ήλιο… Από αυτόν εξαρτάται…

Τρ: Πώς βλέπεις από την καρδιά της Ευρώπης το προσφυγικό και τη στάση που κρατά η Ελλάδα αλλά και η Ευρώπη;

Χ.Γ: Είναι γεγονός ότι η χώρα μας λόγω της γεωγραφικής της θέσης, αντιμετωπίζει μεγαλύτερο πρόβλημα από την εισροή των προσφύγων και των μεταναστών, σε σχέση με τους λοιπούς εταίρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και, καθώς η ιδιοσυγκρασία μας ως λαού δεν μας επιτρέπει να λειτουργούμε ορθολογικά και χωρίς τον παράγοντα συναίσθημα, φτάσαμε στο σημείο το πρόβλημα να διογκώνεται και να εγκυμονεί μεγάλους κινδύνους για το μέλλον, τόσο στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και σε ό,τι αφορά τις σχέσεις της με τους λοιπούς «συνεταίρους» μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι εδώ ακριβώς είναι το σημείο που θεωρώ ότι χρειάζεται να σταθούμε. Η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αυτονόητο (όπως και η συμμετοχή οποιουδήποτε προσώπου σε οποιασδήποτε μορφής εταιρία εξάλλου) ότι εκτός από δικαιώματα, συνεπάγεται και υποχρεώσεις. Πριν σπεύσουμε την τελευταία στιγμή να ζητήσουμε βοήθεια και να διαμαρτυρηθούμε για έλλειψη αλληλεγγύης και αναλγησία, χρειάζεται, όχι μόνο να έχουμε προτείνει έγκαιρα συγκεκριμένες θέσεις και στόχους για την επίλυση ενός προβλήματος, αλλά να μπορούμε με σοβαρότητα να πείσουμε ότι έχουμε και τους τρόπους να τους πετύχουμε, με γνώμονα πάντα το συμφέρον μας, αλλά και το συμφέρον όλων των εταίρων. Τότε μόνο αποδεικνύουμε την ισοτιμία μας ως μέλη και δεν χρειάζεται μετά να την διεκδικούμε επικαλούμενοι τα ευρωπαϊκά ιδεώδη, τα οποία, είναι γνωστό σε όλους μας, ότι υπάρχουν περισσότερο για να μετριάζουν την πραγματικότητα της προώθησης συμφερόντων.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ