ΔΥΟ ΓΕΝΙΕΣ ΚΑΒΑΛΑ ΣΕ ΜΙΑ VESPA

ΠΑΝΟΣ ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ | 15/1/2016

«Κόλλησα όταν ο πατέρας μου, μου έκανε δώρο ένα πατίνι με δύο ρόδες και τιμονάκι. Ήθελα να το κάνω ηλεκτρικό και τότε μου έδωσε μια μίζα από Vespa για να την προσαρμόσω. Προσπάθησα, ρώτησα και κατάφερα να προσαρμόσω την μίζα στο πατίνι. Μαζί με μια μπαταρία μπορούσα και το κινούσα για 10 μέτρα».

Αυτή ήταν η πρώτη κατασκευή του Τάσου Ζούρα. Ο μικρός τότε Τάσος, έβλεπε τον πατέρα Βαγγέλη Ζούρα να ανακατασκευάζει και να επισκευάζει βέσπες κάθε λογής. Με αυτόν το τρόπο τον μύησε στην κατασκευή και την αναδημιουργία μιας παλιάς βέσπας.

Όπου φοβάται η σκέψη, βάλε το χέρι

Ο 32χρονος μηχανικός ακολούθησε την τέχνη του πατέρα. Με μεράκι και φαντασία ανακατασκευάζει βέσπες που για πολλά χρόνια ήταν παρατημένες και έχουν επάνω τους φανερά τα σημάδια του χρόνου. «Παίρνεις ένα μηχάνημα που είναι σκουπίδι, για πέταμα και σου το φέρνουν για φτιάξιμο. Το πρώτο πράγμα που βλέπεις είναι ότι έδω έχω να φάω τα χέρια μου» μας λέει.

Κι όμως το πρώτο πράγμα που του έρχεται στο μυαλό είναι αυτό που του έλεγε από μικρός ο πατέρας του: «Όπου φοβάται η σκέψη, βάλε το χέρι». Κι όταν μπαίνει το χέρι σε κάτι παλιό και σκουριασμένο, αυτό παίρνει ζωή, αναμορφώνεται, έχει άλλη όψη και το τελικό αποτέλεσμα σε δικαιώνει.

«Το πιο όμορφο σημείο είναι όταν το μηχάνημά σου είναι έτοιμο, είναι βαμμένο και ξεκινάς να το μοντάρεις. Είναι πραγματικά απερίγραπτο το συναίσθημα που νιώθεις» μας περιγράφει ο Τάσος Ζούρας.

Τις ξεχωρίζεις απο τον ήχο της εξάτμισης όταν περνανε από δίπλα σου στο δρόμο. Από αυτό το γνώριμο βοητό ο Ρινάλντο Πιάτζιο (γιος του ιδρυτή της Piaggio) το 1946, ακούγοντας το νέο κατασκεύασμα να δοκιμάζεται στο πραύλιο χώρο του εργοστασίου το ονόμασε Vespa (σφήκα).

Η Vespa από τότε έγινε το αγαπημένο μέσο μεταφοράς πολλών γενεών. Ταξίδεψε τα όνειρα και την νοσταλγία πολλών φίλων της και έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους.

Από πολύ μικρός ο Τάσος Ζούρας έβλεπε τον πατέρα του να κλείνεται με τις ώρες στο συνεργείο και να ανακατασκευάζει με πάθος, βέσπες παλιές και …ξεχασμένες. Ο Βαγγέλης Ζούρας παρότι είχε τελειώσει μόνον το δημοτικό είχε έφεση στο σχέδιο. Έτσι σχεδίαζε πρώτα στο χαρτί την ανακατασκευή και στην συνέχεια την υλοποιούσε στο συνεργείο.

Το αποτέλεσμα ήταν κάτι έντελώς καινούργιο πολλές φορές. Από μια βέσπα μπορεί να προέκυπτε ένα μοντέλο τσόπερ ή κάτι άλλο που κινούνταν πάντα με το αερόψυκτο κινητήρα της κλασσικής κατασκευής.

Ο ίδιος ξεκίνησε να μαθαίνει την τέχνη το 1955 όταν ο αδελφός γυρίζοντας από το στρατό με την ειδικότητα του μηχανικού, άνοιξε συνεργείο στην Λάρισα για την επισκευή Vespa και Lambretta. Από το 1960 μέχρι το 1980 ο Βαγγέλης Ζούρας παρακολούθησε σεμινάρια στην έδρα της Piaggio στην Ποντετέρα της Ιταλίας. Εκεί δοκίμασε στα όρια τα νέα μοντέλα της εποχής και έμαθε πολλά μυστικά για τον θρύλο που λεγόταν «Vespa» και είχε κατακτήσει ήδη το παγκόσμιο κινηματογράφο καθώς πρωταγωνιστούσε σε πολλές ταινίες.

Είναι αν μη τι άλλο πρόκληση για έναν μηχανικό να οδηγεί στην πίστα όπου εκεί δοκιμάστηκε το πρώτο μοντέλο. Το σλόγκαν της εταιρείας εκείνη την εποχή ήταν «Δεν είναι απλά ένα σκούτερ· είναι τρόπος ζωής» . Ως τρόπος ζωής έγινε συνήθεια και ανάγκη για πολλούς φίλους των δύο τροχών. Μαζί της ταξίδεψαν εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα σε ολόκληρη την Ευρώπη, έτσι δημιουργήθηκε η ανάγκη να μεταφέρει κανείς περισσότερα πράγματα.

Ακριβώς αυτή η ανάγκη για το μέσο με τις «θυλικές καμπύλες» ήταν που ώθησε το Βαγγέλη Ζούρα να δημιουργήσει ένα νέο αξεσουάρ, πέρα από τις σχάρες που υπήρχαν για όλα τα σημεία της Βέσπας. Έτσι δημιούργησε ένα τρέιλερ το οποίο προσαρμόστηκε και μπορούσε κανείς να μεταφέρει επιπλέον πράγματα στο ταξίδι του. Τα τουρ ανά την Ευρώπη με μια Vespa γέννησαν την ανάγκη για την κατασκευή παρμπρίζ που θα κόβουν το αέρα. Ο Λαρισαίος μηχανικός σχεδίαζε και έφτιαχνε τέτοια σε πολλά σχέδια για κάθε γούστο.

Με υπομονή, μεράκι, αγάπη και φαντασία δύο γενιές τώρα, ο Βαγγέλης Ζούρας και ο γιος του Τάσος, ξαναζωντανεύουν τις μηχανοκίνητες μνήμες του παρελθόντος, βάζοντας παράλληλα την δική τους ξεχωριστή πινελιά. Σαν την πινελιά του καλλιτέχνη που υπογράφει το έργο του, με την δικιά του τεχνοτροπία, με την δική του άποψη…