ΔΕΚΑ ΠΑΡΑΝΟΪΚΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΝΑ ΘΑΒΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ

World___Greece_Ancient_temple_in_Athens_058482_

Για να πάρεις δίπλωμα οδήγησης θα πρέπει να περιμένεις -αρκετά, μιας και η αποχή των εξεταστών από τις αρχές Μαρτίου μέχρι, ουσιαστικά, τα τέλη της περασμένης εβδομάδας δημιούργησε ουρές, για να πάρεις διαζύγιο ή να προσπαθήσεις να σώσεις το σπίτι σου από πλειστηριασμό ή να λάβεις τυχόν αποζημίωση θα πρέπει να περιμένεις να λήξει η αποχή των δικηγόρων και συμβολαιογράφων, για να υποβάλλεις τη φορολογική σου δήλωση -αν δεν ξέρεις να το κάνεις μόνος σου- θα πρέπει να περιμένεις να λήξει η αποχή των λογιστών, για να μάθεις για το ασφαλιστικό πρέπει να περιμένεις να λήξει η απεργία των δημοσιογράφων και για να πάρεις σύνταξη θα πρέπει να περιμένεις το …comeback, μέρες που είναι.

Δεν είναι το βάρος του χρέους που φρενάρει την όποια πιθανότητα ανάπτυξης στην Ελλάδα. Είναι το “χειρόφρενο” που είτε μας επιβάλλεται, είτε το επιβάλλουμε στους εαυτούς μας, σε μια ατέρμονη προσπάθεια διατήρησης “κεκτημένων”, τα οποία δεν μπορούν να τα υπερασπιστούν ή να τα χρηματοδοτήσουν αυτοί που τα κατέκτησαν -αντίθετα, καλούνται να τα υπερασπιστούν ή/και να τα χρηματοδοτήσουν όσοι δεν πρόκειται ποτέ να τα κατακτήσουν.

Τί σχέση έχουν όλα αυτά με την απασχόληση; Απόλυτη. Συν δυο-τρία πραγματάκια που έχουν περάσει στην Ιστορία, τώρα πια, αλλά παραμένουν εξόχως διδακτικά. Πάμε, λοιπόν, να μετρήσουμε τους δέκα παρανοϊκούς τρόπους που έχουμε εφεύρει, για να μειώσουμε την απασχόληση στην Ελλάδα:

10.Πάνω από 1.000 άνθρωποι, κυρίως νέες και νέοι στη Θεσσαλία -και πολλές άλλες χιλιάδες σε όλη τη χώρα- βρέθηκαν μπροστά σε ένα απίθανο “αδιέξοδο”: δεν μπορούσαν να δώσουν εξετάσεις για διπλώματα οδήγησης, εξαιτίας της απεργίας των εξεταστών -στην πλειοψηφία τους υπάλληλοι του Υπουργείου Μεταφορών. Ο λόγος; Οι εξετάσεις γίνονταν εκτός του κανονικού ωραρίου και οι εξεταστές πληρώνονταν για το υπερωριακό τους έργο μέσω των παραβόλων για τα εξέταστρα. Με το νέο έτος πληροφορήθηκαν ότι δεν θα πληρώνονται πια, αλλά δεν διευκρινίστηκε ποτέ το πώς και πότε θα γίνονται οι εξετάσεις, ούτε το πώς και εάν θα πληρώνονται οι εξεταστές. Για να μην πολυλογούμε, η λύση που βρέθηκε προσωρινή είναι, για να αποσυμφορηθεί η κατάσταση. Και χρειάστηκε να κινητοποιηθούν γι’ αυτό, όχι οι χιλιάδες των υποψηφίων οδηγών, αλλά οι ιδιοκτήτες σχολών οδήγησης. Στο μεταξύ, εσύ που με τα χίλια ζόρια βρήκες μια δουλειά, αλλά χρειάζεσαι δίπλωμα οδήγησης (ερασιτεχνικό ή επαγγελματικό), μάλλον τη χάνεις τη δουλειά.

IMG_20160413_1234459.Είσαι ιδιοκτήτης σχολής οδηγών. Με το καινούριο νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, καλείσαι, ως ελεύθερος επαγγελματίας, να καταβάλλεις το 20% του εισοδήματός σου, σε τριμηνιαία βάση, για το ασφαλιστικό σύστημα. Μόνον που επί του παρόντος, σου έχουν αφαιρέσει την ικανότητα να έχεις εισόδημα! Τέλειο;

8.Αν είσαι δικηγόρος, γιατρός, μηχανικός και οικονομολόγος δικαιούσαι -μέχρι ενός σημείου- να φωνάζεις πως “εκεί που μας χρωστούσαν, μας πήραν και το βόδι”. Τζάμπα τόσοι τσακωμοί και βράδια αξημέρωτα για τη δημιουργία των ξεχωριστών ταμείων, που δεν ήταν ούτε ακριβώς αναδιανεμητικά, αλλά ούτε και πλήρως ανταποδοτικά, πάνω στη βάση την οποία δημιουργήθηκαν, αλλά μέχρι προσφάτως το σύστημα λειτουργούσε. Τώρα, με τη δημιουργία του ΕΦΚΑ (Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης), είναι σαν η κυβέρνηση να σε προκαλεί να βγεις στο δρόμο και να απέχεις από την εργασία σου -στο τέλος, όμως, από τη στιγμή που υπάρχει και το κατώτατο πλαφόν, θα κληθείς να πληρώσεις το συγκεκριμένο ποσό που σου αναλογεί, έστω και με την έκπτωση. Κι εκείνα τα φοβικά περί μεγάλων δικηγορικών εταιρειών, ή σούπερ-εταιρειών που θα παρέχουν και δικηγορικές και λογιστικές και υπηρεσίες μηχανικών, που θα έρθουν και θα υποκαταστήσουν τους πάντες (θα έφτιαχναν όμως και καμιά θεσούλα εργασίας παραπάνω) τελείωσαν. Υπάρχει, βέβαια, πάντα η δυνατότητα αλλαγής χώρας -για την έδρα, ντε.

7.Αλλαγή έδρας. Σε άλλη χώρα. Κατά προτίμηση στη Βουλγαρία -με φορολογία επιχειρήσεων 10%. Ήταν και παλαιότερα της μοδός τα λοιπά Βαλκάνια. Στη δεκαετία του ’90 μετακόμισαν σωρηδόν εταιρείες κυρίως του κλωστοϋφαντουργικού κλάδου, για φθηνότερα εργατικά χέρια, τότε. Πάντως, η Βουλγαρία έχει από το 2000 ορίσει περιοχές με πολύ χαμηλή εταιρική φορολόγηση, συνδέοντάς την με τα επίπεδα ανεργίας στις ίδιες περιοχές -όσο πιο υψηλή η ανεργία, τόσο πιο χαμηλή η φορολογία. Αν και διεκδικήθηκε επίμονα από τις ακριτικές ελλαδικές περιοχές αντίστοιχη χαμηλή φορολογία, μέσω της δημιουργίας ειδικών οικονομικών ζωνών, η Ελλάδα ποτέ δεν μπόρεσε να προχωρήσει σε κάτι τέτοιο. Ούτε με δεξιά, ούτε με κεντρώα, ούτε με αριστερή κυβέρνηση. Κι οι επιχειρήσεις έφυγαν. Και συνεχίζουν να φεύγουν.

6.Λαχείο των Συντακτών ή αλλιώς αγγελιόσημο. Μια καθόλα ιδιωτική πρωτοβουλία -και μάλιστα πετυχημένη- που κρατικοποιήθηκε. Σε αντάλλαγμα, δόθηκε η δυνατότητα, δια νόμου, να επιβάλλεται εισφορά επί των διαφημίσεων, που κατέληγε στα ταμεία των εργαζομένων συντακτών, ως αναγνώριση της προστιθέμενης αξίας των δημοσιογράφων στη φήμη και την κυκλοφορία του μέσου ενημέρωσης. Πολεμήθηκε λυσσαλέα ως διαδικασία και ως πρακτική, μέχρι που η φήμη των δημοσιογράφων δεν μπορεί πια να προστατέψει αυτή την υπεραξία. Και στη βάση της ψυχρής λογικής, αν κάποιος είναι υπέρ της κατάργησης της εισφοράς προς το Ταμείο Νομικών στη διαδικασία της ίδρυσης (καταστατικού) μιας εταιρείας, δεν μπορεί παρά να είναι υπέρ της κατάργησης και του αγγελιοσήμου. Φανταστείτε, λοιπόν, μια μέρα που οι εφημερίδες που θα κυκλοφορούν θα έχουν μόνο διαφημίσεις και στην τηλεόραση θα υπάρχει μόνον η επιλογή είτε της κρατικής τηλεόρασης ή του telemarketing -γιατί δημοσιογράφοι, δεν θα υπάρχουν πια. Μέχρι τότε, εμείς οι δημοσιογράφοι θα κάνουμε τα πάντα για να απεργούμε όταν κλείνει η κρατική τηλεόραση (υπόθεση ΝΕΡΙΤ) και όταν θα κατατίθενται εξαιρετικής σημασίας νομοσχέδια, όπως το ασφαλιστικό -που στην ουσία, είναι η απασχόληση.

5.Capital Controls. Ή αλλιώς “Η Μέρα Που Πάγωσαν τα Πάντα”. Μέχρι τότε, τα χρήματα έρρεαν άφθονα προς εξωτικούς ή λιγότερο εξωτικούς προορισμούς, εμπλουτίζοντας λίστες επί λιστών με ονόματα -κάποια τα μάθαμε, κάποια άλλα δεν θα τα μάθουμε ποτέ. Κι αφού η κυβέρνηση διαπραγματεύτηκε σκληρά μεν, αναποτελεσματικά δε, κι έφερε τη χώρα στα πρόθυρα του Grexit, κάναμε ξανά κύκλο το μηδέν και βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο, την ίδια χρονική στιγμή, όπως και πέρυσι, να κάνουμε τα ίδια λάθη. Μόνον που αυτή τη φορά, το κόστος είναι ακόμη πιο βαρύ. Βεβαίως, χάρη στον Καβάφη πρωτίστως και δευτερευόντως χάρη στην κυβέρνηση, ξέρουμε ότι σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά το ταξίδι. Βεβαίως, εάν τα capital controls συνοδεύονταν κι από ένα ηλεκτρονικό σύστημα καταγραφής ΟΛΩΝ, μα ΟΛΩΝ των συναλλαγών ανεξαιρέτως, το μεγαλύτερο μέρος από το μαύρο χρήμα θα γινόταν κάτασπρο, αμέσως-αμέσως και, ω, τί θαύμα! Θα είχαμε λεφτά για συντάξεις και επενδύσεις!

4.Greek statistics. Γιατί τα ξεχνάμε. Που πάντα η Ελλάδα ήταν πρώτη στην καθυστέρηση επικαιροποίησης των στατιστικών της στοιχείων. Και που όταν επιχείρησε για πρώτη φορά να στείλει πρώτη στατιστικά στοιχεία, θα πλουτίζαμε κατά 25% μέσα σε ένα βράδυ (τελικά είχαμε πλουτίσει μόνον κατά 9%). Κι αφού συρθήκαμε διεθνώς για τη δημιουργική μας λογιστική, απορρούμε γιατί εξανεμίστηκε το ΑΕΠ -φούσκα ήταν, έσκασε.

3.ΜΟΠ, “Πακέτα” και Πλαίσια Στήριξης. Το μόνο που χρειάζεται για να ξέρουμε τί ακριβώς συμβαίνει σε αυτή τη χώρα, είναι μια έρευνα, που θα δώσει τα εξής στοιχεία: σε κάθε προγραμματική περίοδο, πόσες και ποιές επιχειρήσεις δημιουργήθηκαν, πόσες και ποιές επιχειρήσεις χρηματοδοτήθηκαν, τί ποσά πήραν, πόσες θέσεις εργασίας προσέθεσαν στη χώρα, πού και σε τί κατάσταση βρίσκονται σήμερα αυτές οι επιχειρήσεις, πού και σε τί κατάσταση βρίσκονται οι επιχειρηματίες που τις έφτιαξαν, πόσοι δήμοι και φορείς του δημοσίου χρηματοδοτήθηκαν (προγράμματα, εταιρείες) και τί από αυτά που έφτιαξαν μπόρεσε να σταθεί μόνο του. Τίποτε άλλο.

2.Για κάθε έλλειμμα υπάρχει κι ένας φόρος. Αν ποτέ κάπου υπάρχει πλεόνασμα, αυτό θα πηγαίνει υπέρ τρίτων -στους δανειστές, για πολλά, πολλά επόμενα χρόνια. Για να αλλάξει αυτό, θα πρέπει να σταματήσουν να υπάρχουν πολλά ελλείμματα μαζί: παιδείας, δικαιοσύνης, πολιτικής, στρατηγικής, αλήθειας.

1.Grexit, Brexit και “πέραβρέχει τ’”, είναι βιώσιμο το χρέος για δεν είναι; μας συμφέρει να είναι ή να μην είναι; μας συμφέρει να το λέει η Γερμανία ότι είναι και το ΔΝΤ ότι δεν είναι ή το ανάποδο; Όσο συντηρείται αυτή η παραφιλολογία, επενδύσεις δεν πρόκειται να κάνει κανείς, ούτε Έλληνας, ούτε ξένος, ούτε δημόσιο, ούτε ιδιώτες. Και χωρίς επενδύσεις δεν υπάρχει απασχόληση, εντάξει;

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

WP_20160226_14_55_17_Pro

«ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

«Προτιμώ χίλιες φορές να πεθάνω εδώ, στην όμορφη χώρα σας, με τόσο καλούς ανθρώπους -γιατί εδώ θα βρεθεί κάποιος να με θάψει- παρά να γυρίσω ...