ΓΙΟΡΤΙΝΗ ΒΑΡΔΙΑ ΣΤΟ ΕΚΑΒ

ΠΑΝΟΣ ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΑΣ | 30/12/2015

Είναι μέρες γιορτινές. Είναι μέρες που όλοι θέλουμε να τις περάσουμε με τις οικογένειες μας. Κι όμως, είναι κάτι άνθρωποι που αυτές τις ημέρες, αφήνουν τις οικογένειες τους για να βρεθούν στην δουλειά, εκεί που πρέπει, αντιμέτωποι με την σκληρή πραγματικότητα. Είναι οι διασώστες του ΕΚΑΒ που αυτές τις συναισθηματικά φορτισμένες ημέρες, είναι υποχρεωμένοι να τρέξουν εκεί που τους καλεί το καθήκον, αφηνοντας τους οικείους τους.

Ο Γιάννης Γούλας, πρόεδρος των υπαλληλων του ΕΚΑΒ στην Λάρισα, είναι από τους πιο παλιούς. Κι όμως παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει τόσα χρόνια τα συναισθήματα είναι ίδια, κάθε χρόνο, τις γιορτινές ημέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς.

«Αυτές οι μέρες για την δουλειά μας, η οποία έχει μεγάλο δείκτη δυσκολίας, είναι λίγο παράξενες. Φεύγουμε από τα σπίτια μας όπου επικρατεί μια γαλήνια ατμόσφαιρα, ερχόμαστε στην δουλειά και σε λίγη ώρα χτυπά το τηλέφωνο και θα πρέπει να μεταβούμε σε ένα τροχαίο ή σε ένα επεισόδιο, όπου εκεί επικρατεί μια δύσκολη πολλές φορές και βίαιη κατάσταση. Απότομα, ξεχνάς αυτά που είχες -ως ατμόσφαιρα από το σπίτι σου- και μπαίνεις σε έναν διαφορετικό, άλλο ρόλο, όπου θα πρέπει να δείξεις επαγγελματισμό και εγρήγορση για το συνάνθρωπό σου, που εκείνη την στιγμή σε σε έχει απόλυτη ανάγκη» λέει ο Γιάννης Γούλας.

«ΤΑ ΣΥΜΒΑΝΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΗΜΑΔΕΨΑΝ»

Αυτές τις γιορτινές ημέρες -σύμφωνα με τα στοιχεία- τα περιστατικά είναι αυξημένα. Όσοι είναι εκεί για χρόνια έχουν σίγουρα να σου διηγηθούν μια ιστορία που τους έχει σημαδέψει αυτές τις μέρες. Μια ιστορία που θα τη θυμούνται για πάντα. Ο Γιάννης Γούλας θυμάται ένα πραγματικά τραγικό τροχαίο πριν από μερικά χρόνια, στην Εθνική Οδό στο ύψος του Μακρυχωρίου. «Με είχε συγκλονίσει. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ» μας λέει. Και συνεχίζει «δεχθήκαμε κλήση για ένα τροχαίο στη συγκεκριμένη περιοχή και σπεύσαμε αμέσως, καθώς από την περιγραφή έδειχνε πως πρόκειται για κάτι πολύ σοβαρό. Φτανοντας στο σημείο βρήκαμε μποτιλιάρισμα».

Στο αυτοκίνητο επέβαινε μια τετραμελής οικογένεια με τα δύο μικρά παιδιά. Για άγνωστο λόγο το αυτοκίνητο ξέφυγε από την πορεία, και καρφώθηκε στις προστατευτικές μπάρες. «Θυμάμαι» λέει ο Γιάννης Γούλας «όταν φτάσαμε εκεί λύγισα. Οι προστατευτικές μπάρες είχαν διαπεράσει τις λαμαρίνες του αυτοκινήτου. Η μπάρα είχε τρυπήσει και το παιδικό κάθισμα και το σώμα του παιδιού. Κόπηκαν οι μπάρες από την ΕΜΑΚ και κάναμε την διακομιδή στο νοσοκομείο προσπαθώντας να το κρατήσουμε στη ζωή, αλλά δυστυχώς κατάληξε».

Και ο αντιπρόεδρος των υπαλλήλων του ΕΚΑΒ Γιάννης Μακρυγιάννης, από τους πρώτους υπαλλήλους του ΕΚΑΒ στη Λάρισα, βιώσε ένα τραγικό περιστατικό τέτοιες μέρες το 1991.

Παρότι πέρασαν αρκετά χρόνια είναι κάτι το οποίο δεν θα ξεχάσει ποτέ. «Μας καλούν για ένα τροχαίο, για μια μετωπική συγκρουση στα Τέμπη. Στη σύγκρουση είχαν εμπλακεί ένα αυτοκίνητο και ένα ταξί. Στο ένα όχημα απεγκλώβισα νεκρό έναν φαντάρο περίπου 20 ετών, τον οποίο το ήξερα! Παίζαμε μαζί ποδόσφαιρο, ήμασταν συμπαίκτες. Θα απολυόταν σε 15 μέρες».

Ο Γιάννης Μακρυγιάννης υποστηρίζει πως αυτές τις ημέρες «αντιμετωπίζουμε βαριά περιστατικά και πρέπει άσχετα από το εάν είναι γιορτές να είμαστε εκεί».

«ΛΕΙΠΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ»

Η Μίνα Λυμπεροπούλου είναι διασώστρια του ΕΚΑΒ εδώ και χρόνια. Περιγράφει πως είναι για μια γυναίκα να βρίσκεται μακριά από την οικογένειά της. «Ολοι οι συνάδελφοι έχουν έναν προβλήματισμό που βρίσκονται μακριά από τις οικογένειες. Πόσο μάλλον μια γυναίκα, όπου σε εμάς στηρίζεται περισσότερο η οικογένεια. Θεωρώ ότι λείπουμε από τα παιδιά μας, απ’τους συζύγους μας. Υπάρχει το άγχος μήπως δεν είσαι καλή μητέρα, γιατί στερείς από τα παιδία σου κάποια πράγματα, τα οποία κάποια άλλη γυναίκα μπορεί να τα προσφέρει απλόχερα». Η Μίνα Λιμπεροπούλου υποστηρίζει πως αυτές τις ημέρες υπάρχει μια συναισθηματική φόρτιση.

Παρά το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι του ΕΚΑΒ κάνουν τεράστια προσπάθεια για να φέρουν σε πέρας το δύσκολο έργο τους, η Πολιτεία δεν βοηθά. Πολλά ασθενοφόρα είναι παροπλισμένα και νέα ασθενοφόρα δεν υπάρχουν. Ο στόλος έχει να ανανεωθεί από το 2004 και την ίδια ώρα θα πρέπει να καλυφθούν και απομακρυσμένες περιοχές, που πλέον λόγω των περικοπών στην Υγεία, δεν μπορούν να καλύψουν τα απογυμνομένα Κέντρα Υγείας.